Baarn kreeg een Nationaal Centrum van Cultureel Katholiek leven

De leuze ,,Naar een nieuwe gemeenschap" heeft sinds vorig jaar (1938) bij ons volk, althans het katholieke deel ervan, sterken weerklank gevonden. Maar dit gemeenschapsbesef en het doel­bewuste streven naar een betere maatschappij zijn niet van den allerjongsten tijd. Zoo werd al langer dan zeven jaren het idee van een katholiek gemeenschapsoord ijverig gepropageerd; dit oord zou moeten gelden als een nationaal centrum van cultureel katholiek leven, waar alle krachten op sociaal, maat­schappelijk, religieus en artistiek gebied gebundeld zouden worden en daardoor des te vruchtbaarder in haar gevolgen gemaakt. Iemand heeft in den eersten tijd der actie voor een katholiek gemeenschaps­oord niet geschroomd te verklaren: ,,Twee bouwwerken vooral zijn het, die ons aller arbeid vragen, ons gebed en onzen steun; 't zijn de herbouw van Eg­mond en de stichting van een katholiek gemeenschapsoord." 

Nu is het niet toevallig, dat de kringen, waaruit de actie voor ,,een nieuwe gemeenschap" voort­kwam, en de bouwer aan het katholiek gemeen­schapsoord momenteel samen in het brandpunt der belangstelling slaan. Onderlinge uitwisseling van ge­dachten en 'plannen en wederkerige steun in groot formaat bewerkten het gelukkige feit, dat de spade voor het 'Thuis ener nieuwe katholieke gemeenschap reeds in den grond gestoken is, dat de bodem, waarop dit oord zal verrijzen, reeds gecultiveerd wordt en dat de fundamenten gelegd zijn.

de opening in 1939



Bij de dringende eischen van het ogenblik is liet begrip "katholiek gemeenschapsoord" voor enigen tijd op den achtergrond geraakt en is het, arbeids­element van het woord "werkgemeenschap" op het eerste plan gekomen.

Het katholieke gemeenschapsoord zal verrijzen tussen Hilversum en Baarn op het prachtige, uitgestrekte landgoed "Drakenburg". En zij, die daar­aan op het ogenblik arbeiden, vormen een werk­gemeenschap, die voor dit keer speciaal onze aan­dacht vraagt.

de vlag wordt gehesen door de
directeur departement Jeugddienst
G.W.F. van Hoeven

De opening werd verricht door Aartsbisschop Z.H. Exc. mgr. dr. J. de Jong.

De werkgemeenschap is een soort van "kamp­werk", maar daar zij tot doel heeft de persoonlijk­heid van den jongen man te vormen, gemeenschaps­zin, verantwoordelijkheids-gevoel, maatschappelijke geschiktheid en levensstijl aan te kweken en de cultuur te bevorderen in al haar verschillende en veel­zijdige vormen, heeft zij aan het kampwerk een heel bijzonder karakter gegeven. Er zijn meerdere werk­kampen in ons land, die te onderscheiden zijn als leer - en werkkampen. In de werkgemeenschap "Drakenburg" is er van meet af aan zeer bewust naar gestreefd om het accent nergens of nooit op een bepaald onderdeel te leggen. Veelzijdigheid in eenheid is er het ideaal en dat ideaal valt practisch een heel eind tot zijn verwezenlijking te brengen, doordat ,de stichting van een katholiek gemeen­schapsoord zowel materieel als geestelijk, den bouwers alle gelegenheid biedt om zich veelzijdig en des­ondanks met één hoog doel voor ogen te oefenen.

de aanleg van wegen was ook een onderdeel

  Men vergist zich deerlijk als men meent, dat dit werkkamp, dat wij toch liever met den langen naam van jeugdwerkgemeenschap blijven noemen, een doodgewoon werklozenkamp is. Weliswaar levert de stichting aan tal van werklozen de gelegenheid een kamp mede te maken, maar van een groot euvel, dat langen tijd niet gebannen kon worden uit de werklozenzorg en het kampwerk voor de werkloze jeugd het euvel namelijk, dat het werk­object toch altijd iets van werklozenexploitatie hield, zoekt men op "Drakenburg" vergeefs 'n spoor. Wanneer een aantal jongens uit de Grootstad gehaald wordt om eens veertien dagen het geluk van te kunnen werken te mogen genieten en zij mogen arbeiden aan een zwemvijver van het jeugdhuis  waarin zij onderdak krijgen, dan bieden zij van den anderen kant bezien altijd nog een makkelijke gelegen­heid, om aan zo'n prachtige zwemvijver te geraken.

Rector A.C.Went is de permanente
kamppriester

Op "Drakenburg" be­staat deze moeilijkheid niet omdat de werklieden hier het loon niet derven, zich voort­durend in hun vak blijven oefenen en allen druk van de werkloosheid ontgaan terwijl zij opgenomen worden in een gemeenschap en hun vrije, heerlijke plaats krijgen in de ge­ordende samenleving, zoals die binnen de grenzen van dit oord naar het ideaal streeft.

leder werkgilde, de smeden, de timmerlieden, de grond­werkploegen enz., hebben hun eigen, uit de glideleden gekozen leider en deze leiders vormen tezamen den werkraad. Daar­naast heeft ieder der drie slaapzalen ( elk voor tweeëndertig man) een uit en door de bezetting gekozen bestuur van drie leden. Zaalbesturen en werkleiders vormen den kamp­raad, die uit zijn midden een kampstaf­raad kiest, terwijl de staf zelf bestaat uit den kampcommandant, den kamppriester en drie leiders.
Zoo wordt het gezag corporatief overgedragen op den verschillende instanties; zoo draagt geen kampjongen het gevoel met zich rond, dat hij een mak onderdeel is van een volgzame kudde; zoo draagt ieder medezeggenschap en medeverantwoordelijkheid.

De foto's mogen aanschouwelijk maken wat in deze werkgemeenschap binnen enkele maanden gepresteerd is. Zij verraden in elk geval duidelijk dat de vrije wil en 't besef van eigen zelfstandigheid bij de kampleden, dienstbaar gemaakt aan 'n sociaal ideaal, wonderen kunnen verrichten en de aarde vruchtbaar kunnen maken voor het komende geslacht een nieuwe gemeenschap.




Paarden beslaan was ook een onderdeel

Ontspanning hoort er bij

Het katholieke gemeenschapsoord gelegen tussen Hilversum en Baarn ken ik zelf als "Het Rotterdams Kinderkamp".





Leen Bakker

Geplaatst door L.J.A.Bakkerhttp://ljabakker.magix.net/website

http://knipselsuitkranten.nl

http://www.grijsvuur.nl

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

Adresboeken uit het Eemland uitgebreid

door Eric van der Ent

Onze database met oude adresboeken uit het Eemland wordt veel gebruikt. Veel mensen zijn benieuwd waar hun voorouders gewoond hebben, of welke winkeltjes er in een bepaalde straat te vinden zijn. Op verschillende manieren kan er in de database gezocht worden. Zoekt u op achternaam, dan vindt u de adressen van de personen met die achternaam. Dat is logisch. Maar het is ook leuk om eens te zoeken op straatnaam. Wie woonden er vroeger bijvoorbeeld in de Elisabethstraat? Ook dat is eenvoudig uit te vinden.

Dit weekend hebben we de database flink uitgebreid. U wordt getrakteerd op de gegevens uit een aantal oude telefoongidsen van Baarn en Soest. Vanaf vandaag kunt u de gegevens vinden van de volgende telefoongidsen:

• Baarn, telefoongids 1901

• Baarn, telefoongids 1904

• Baarn, telefoongids 1905

• Baarn, telefoongids 1925

• Soest telefoongids 1925

Navolgende gidsen en adresboeken waren al te doorzoeken in de database:

• Baarn, adresboek 1888

• Baarn, telefoongids 1915

• Baarn, adresboek 1917

• Gids voor Baarn 1921

• Baarns Bloei 1929

• Baarns Bloei 1933

• Baarns Bloei 1936

• Baarn, adresboek 1939

• Baarn, adresboek 1948

• Baarn, adresboek 1956

• Baarn, telefoongids 1950

• Baarn, Eemnes, Lage Vuursche, Soest, telefoongids 1961

• Baarn, telefoongids 1967-1968

• Ledenlijst School- en Werktuinen 1924-1949

• Lage Vuursche, telefoongids 1956

• Lage Vuursche, telefoongids 1967-1968

• Soest, adresboek 1924

• Soest, adresboek 1930

• Soest, adresboek 1953

• Soest, adresboek 1970

In totaal zijn nu inmiddels meer dan 130.000 records te doorzoeken, dankzij de hulp van onze vrijwilligers! 

Bij het toevoegen van de nieuwe gegevens is meteen een correctieslag gemaakt waardoor de gegevens gemakkelijker te vinden zijn. Alle straatnamen zijn naar een uniforme spelling gebracht. Zo word in verschillende adresboeken de Zandvoortweg op wel twintig verschillende manieren gespeld en afgekort. Nu is die straatnaam geüniformeerd naar één schrijfwijze. Dat zoekt veel gemakkelijker. Wilt u toch de originele spelwijze zien? Klik dan op de naam van de betreffende persoon. U krijgt dan de scan van de orignele pagina uit het adresboek te zien.

Benieuwd naar het resultaat? U kunt de database hier doorzoeken: klik hier

Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

Een Brandweerhart voor altijd

Brandweergarage Lage Vuursche

Het is een hartelijke ontvangst. Als ik binnenkom kijkt Harm Terschegget me aan met een blik van een tikkeltje verlegenheid en brutale, vermakelijke uitdaging. Wat zal ze vragen en waarom eigenlijk? Maar het vertrouwen is er en dat is wederzijds.

Hoe het allemaal begon

Eenenveertig jaar geleden, nog in het ouderlijk huis in Lage Vuursche, werd Harm door zijn oudste broer ‘aangestoken’. Om heel precies te zijn door een bosbrand op de Konijnenberg. De brandweer had niet genoeg mensen en alle hulp was welkom, dus dat liet hij zich geen twee keer vragen. Toen hij dan ook op achttienjarige leeftijd zijn oproep kreeg voor de BB (Burger Bescherming), riep hij vol overtuiging dat hij zijn broederdienst bij de brandweer wilde vervullen. Het mocht.

De sirene van vader Vervat

Harms tijd bij de brandweer in de Vuursche betekent nog steeds veel voor hem. Het was zijn mooiste tijd. Gewapend met een overall, zwartleren oliejas, zwarte helm, rubber laarzen, koppel met bijl en slangensleutel en toen nog géén handschoenen, rukten ze uit. Gealarmeerd door de sirene van vader Vervat. Die kreeg het telefoontje en drukte dan drie keer op de sirene. Het stenen gebouwtje bij de School met de Bijbel is de eerste ‘woningbrand’ die Harm meemaakte. En de brand in het schoolmeestershuis was er ook een die hij tot het onvergetelijke moment in 1999 – de opheffing van het korps Lage Vuursche – in het mooie dorp heeft meegemaakt. En verder natuurlijk vele bosbranden!

Chauffeur Harm

Alles was vroeger gemoedelijker, vertelt hij. Er waren minder regels dan tegenwoordig. ‘Ik kreeg mijn opleiding voor brandwacht 1e klasse, perslucht, chauffeur en pompbediende

in de regio. Nou ja, veel in Soest. Direct werd ik als chauffeur (toen ‘nummertje 6’ van de 9) ingezet bij brandweerwedstrijden en vanaf het moment dat ik het gouden en rode wieltje op mijn jas had, werd ik geacht om de week dienst te draaien. Er waren maar twee chauffeurs in Lage Vuursche.’ Hij was gek van de brandweer, deed alles vol overtuiging. Het gezin maakte er ook deel van uit, want na de oefenavond was het bij toerbeurt bij de brandweerlieden thuis koffie en een pilsje.

Gevraagd door de commandant

In 1976 vroeg commandant Wiersema hem om in Baarn te komen werken. Werken in Baarn, dat betekende de mogelijkheid om uit te rukken voor Brandweer Baarn. De avonduren en nachten bleven de Lage Vuursche voor Harm. Aan de organisatie van feestavondjes aldaar werkte hij regelmatig en met alle plezier mee. Op dit punt in het verhaal grijpt hij de kans om naar boven te schieten en terug te komen met een enorme stapel plak- en fotoboeken.

Typisch Harm

Op die avondjes zijn ook de ‘typetjes’ ontstaan. Op feesten en jubilea toont hij daarom graag zijn talenten. Bij de overdracht in 1976 was dat als vrouw, met een lange pruik, waardoor zelfs zijn eigen vader hem niet herkende! Daarna volgden nog vele vrouwentypetjes, waaronder ook Dolly Parton in alle soorten en maten. Iedereen die goed heeft opgelet, weet nog van de paashaas, de zwerver, de kip, de koe, de wielrenner en Hertog Jan.

Gedenkwaardige gebeurtenissen

Harm hoeft niet lang na te denken als het gaat om gedenkwaardige gebeurtenissen. Wat hem altijd zal bijblijven is de begrafenis van zijn goede vriend Murk, die ze nog samen hebben kunnen regelen. Alles is ook volgens hun plan verlopen. Indrukwekkend.

‘vuurwerk’ op de Amsterdamsestraatweg'

Nog meer om nooit meer te vergeten was het ‘vuurwerk’ op de Amster-damsestraatweg: de twee autobranden – beide in één week – met dodelijke afloop. En natuurlijk de brand bij Nijhof in 1987.

Anders nog iets?

Harms leven heeft zich grotendeels bij, in, tussen en op de brandweer afgespeeld. Als lid van de contactcommissie bijvoor-beeld; in verschillende bestuursfuncties binnen de personeelsvereniging waaronder vicevoorzitter; twintig jaar de brandweer-jeugd onder zijn hoede opgeleid voor het grote korps; vijftien jaar lang de motor achter activiteiten van de werkgroep Puzzel en vele organisatorische regelingen meer. De houthakkers-wedstrijden, de chauffeurswedstrijden. Allemaal voor de saam-horigheid, de samenhang, de gezelligheid, de binding.

ʻIk heb het laatste woord, punt!ʼ

Aan het eind van het interview hebben we nog iets gemeen, hij en ik: de publiciteit! Hij heeft publiciteit altijd belangrijk gevonden. Zoek ’m en gebruik ’m, om te laten weten wat het is, de brandweer. Vertel wat het inhoudt, promoot het. Ik sluit af met de vraag of ik zijn laatste twee weken op gepaste afstand mag ‘volgen’. Na 37 jaar stoppen, dat lijkt me niet niks. Harm kijkt me rustig aan met een blik van ‘tja, we zullen het wel zien’.
Hij is en blijft zoals ie er voor mij al jaren uitziet: een brandweerman met een brandweerhart voor altijd. Zo beschreef Maartje Hormes haar verhaal over Harm voor in het boek over de Brandweer van Baarn met de titel "Waarom Redden".



Het boek over de Brandweer van Baarn "Waarom Redden" is te koop voor een klein prijsje (€ 8,00). Kijk in onze webwinkel
Het Boek "Waarom Redden"









Geplaatst door L.J.A.Bakker oud korpslid van Brandweer Baarn
http://www.grijsvuur.nl
http://knipselsuitkranten.nl
http://ljabakker.magix.net/website#Startpagina

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

Gemeenteraad Baarn in 1946

door Eric van der Ent

In 1946 was de Tweede Wereldoorlog nog maar net afgelopen. Voor de oorlog was Jhr.Mr. Gerlach Cornelis Johannes van Reenen (1884-1973) burgemeester van Baarn. Hij trad aan in 1923 en hij moest in de oorlog, in 1942 aftreden. Hij werd opgevolgd door een aantal NSB burgemeesters die in de oorlog telkens korte tijd het ambt uitvoerden. Eerst was daar Hendrik Froonhof, daarna G.J.K. baron van Lynden van Horstwaerde en toen Ir. A.J. van der Hoeven. Bij de bevrijding in mei 1945 werd Van der Hoeven afgezet en burgemeester van Reenen weer geïnstalleerd als burgemeester. Op de schouders van een menigte werd hij het gemeentehuis binnen gedragen. Van der Hoeven, de laatste NSB burgemeester werd in 1948 veroordeeld tot anderhalf jaar detentie, gelijk aan zijn voorarrest. Tevens werd 7500 gulden van zijn vermogen verbeurd verklaard. Van Reenen, als held weer op het gemeentehuis gekomen zou tot september 1945 burgemeester blijven.

De gemeenteraad van Baarn in 1946

In 1946 werd Van Reenen opgevolgd door Mr. Frans Jabes van Beeck Calkoen (1905-1994). Van Beeck Calkoen kwam van Ouderkerk aan den IJssel waar hij burgemeester was geweest. Ook hij was in de oorlog vervangen en kwam direct na de oorlog weer terug als burgemeester van Ouderkerk aan den IJssel. Van Beeck Calkoen had rechten gestudeerd aan de Universiteit van Utrecht. Hij trouwde met Jacomina Lucie Henriette de Jong Schouwenburg (1911-1935) en na haar overlijden met Agnes Margaretha barones Schimmelpenninck van der Oye (1908-1991). Hij zou maar liefst 24 jaar lang burgemeester van Baarn blijven. In 1970 werd hij opgevolgd door Mr. Jan van Haeringen.

Onlangs werd ik uitgenodigd door dhr. G.J. van Paridon en mevr. M. van Paridon-Groen om oude foto's te scannen. Zo'n uitnodiging sla ik uiteraard nooit af. Die avond heb ik mooie familiefoto's en foto's van oud Baarn, waaronder een paar mooie foto's van de boerderij van Van Paridon en het tolhuisje aan de Eemstraat. Tijdens die scan-sessie kwam ook een prachtige foto boven water van de gemeenteraad van Baarn uit. De foto is gemaakt door de bekende Baarnse fotograaf Jos. Zandvoort en op de foto is geschreven dat deze in 1946 gemaakt is. Ik heb het sterke vermoeden dat deze foto gemaakt is ter gelegenheid van de installatie van de nieuwe burgemeester Mr. Frans Jabes van Beeck Calkoen. De burgemeester is goed zichtbaar, in het midden met de ambtsketen om. De gemeentebode staat plechtig rechts achterin de hoek. Helemaal links zit Hendrikus Gijsbertus Groen (1900-1987), zoon van Hendrik Groen en Evertje Onwezen, vader van mevr. Van Paridon-Groen. Van een paar raadsleden weten we de namen. U vindt deze namen in onze beeldbank (klik hier). Daar vindt u dezelfde foto waarop de personen genummerd zijn. Van de meeste raadsleden kennen we de namen (nog) niet, maar mijn gevoel zegt dat onze bezoekers daarbij wel kunnen helpen. Kent u de namen van de raadsleden? Laat het ons dan alstublieft weten!

Nog een klein detail op de foto: rechts bovenaan hangt een vaandel met daarop het oude wapen van Baarn afgebeeld. Het huidige wapen van Baarn, dat met de bisschop is een poosje vervangen door het wapen met een paard met slaaf. Het (sappige) verhaal daarachter leest u hier.

Helpt u mee om de namen van de raadsleden boven water te krijgen?

Met dank aan dhr. en mevr. Van Pardion voor de prachtige foto.

Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

IJscoman en Orgelbouwer uit Baarn

Teun van de Visch

Een bezoek bij dén "Edison van Baarn'', den ijscoman­orgelbouwer Teun van de Visch, op 13 maart 1937, die na vele moeilijke jaren van voorbereiding kans zag, om in de wintermaanden geheel zelfstandig een pijp­orgel te bouwen. - Het nieuwe werk is reeds aan­gevangen. - Als 't zomer wordt gaat v. d. Visch weer ijs verkoopen.

Er is een Latijnsch spreekwoord, dat luidt: "Labor omnia vincit improbus". Gestage arbeid overwint alles. De waarheid van deze spreuk werd ons wel heel treffend bevestigd in het werk van den eenvoudigen ijsven­ter Teun van de Visch. On­danks de ook voor hem zeer moeilijke tijdsomstandigheden en ondanks het gebrek aan wetenschappelijke en kunst­zinnige scholing, heeft hij met taaie volharding gewerkt en gezwoegd al zijn vrijen tijd om dat, wat in hem leefde en woelde, vorm te geven.

Juist onder den druk van zor­gen en moeilijkheden worden de groote mannen geboren en gevormd. Want het is wer­kelijk meer dan iets alle­daagsch, als men hoort en met eigen oogen ziet, dat een ge­wone, ongeletterde ijsventer met primitieve hulpmiddelen een orgel bouwt. Wat zal er een proberen en mislukken, opnieuw aanpakken en weer teleurgesteld worden vooraf­gegaan zijn vóór hij geleide­lijk aan nader kwam tot de vervolmaking en vormgeving van zijn idee: een zelf ver­vaardigd orgel. Zeker, ook hij zal wel - evenals alle man­nen, die iets tot stand brachten - meermalen de vertwijfeling nabij geweest zijn, als zijn po­gingen telkens weer ver be­neden zijn verwachtingen ble­ven.

't Zal hem meer dan eens bang te moede zijn geworden als de laatste uit den mond gespaarde centen van het ka­rig inkomen weer niet dàt brachten, wat hij hoopte. Dàn is er moed en uithoudingsvermogen noodig om door te zetten. Dan komt 99% transpiratie, waarvoor de uitvinder Edison sprak. Maar bij dat alles mag ook de 1% inspiratie hier niet ontbreken. Een fijn en zuiver gehoor voor toon is hem eigen. De zelf­studie en "Ausdauer" hebben hem geleidelijk geheven bo­ven het niveau van het ama­teurisme, maar niettemin is hij gebleven de eenvoudige ijsventer van professie. Want Teun is een te groote nuch­terling - de zorg voor zijn huishouden brengt dat mee - om niet te weten, dat je van idealen alléén niet leven kan. Er moet ook iets op tafel ko­men. En wanneer straks de zomertijd en het warme weer aankomt, dan gaat hij weer met zijn karretje op stap, om de moegewandelde en verhitte menschen te laven à raison van 3, 5 en 10 cent.



het eenvoudige werkplaatsje

Teun met zijn zelfgemaakte draaibank



Reeds tien jaren is Teun bezig met zijn omvangrijke studie doch eerst sinds de laatste drie jaren heeft hij gewerkt aan het eigenlijke orgel zelf. Achteraf is dit alles heel aardig en interessant, maar wat heeft dat een inspanning gekost om b.v. zelf met kleine beiteltjes een tapsleuf in een rond asje te hakken en om dat schrapstaal af te zagen en te vijlen tot een cirkelzaag. Slechts een sterke liefde voor zijn levenswerk kon hem den moed geven om door te zetten. En het resultaat is een fraai en klankvol orgel met 400 houten en metalen pijpen. Het orgel heeft afmetingen van l.50 M. breed pij een hoogte van 2.25 M. Het instrument werkt pneumatisch. Om alle registers open te zetten zou het noodig zijn, de trapbewe­ging door een ¼ P.K. motor te doen vervangen. Het orgel, dat de heer van de Visch nu zoo ongeveer klaar heeft, is een 6 ½ spel orgel met elf registers. 't Is een lust om de mooie ordelijke ja kunst­zinnige opstelling der vele orgelpijpen en hun vele aan­sluitingen te bewonderen. Want hoewel hier de utiliteit maatgevend was, is juist door dien logischen opbouw iets schoons tot stand gebracht. Ook het uiterlijk van het or­gel is een lust voor het oog. Zeer velen hebben in de laat­ste weken den heer v.d. Visch bezocht en hebben zich over deze prestatie verbaasd. Van de Visch gaat nog lang niet op zijn lauweren rusten. Zijn scheppingsdrang heeft hem al weer een begin doen maken aan een nieuw en grooter orgel. De eerste houten pijpen daarvoor liggen reeds klaar. wanneer straks, hopelijk spoedig, 't orgel een kooper zal vinden en het eenvoudige huisje aan de Elisabethstraat no. 39 te Baarn zal verlaten, dan zal van de Visch ervan "Partir cést moourir un peu", maar hij zal dan ook in 't werk van 't nieuwe orgel den troost vinden, om deze moeite te boven te komen, hij zal in het nieuwe werk zijn nieuwe ideaal hebben.



de voorkant van het orgel

 

Teun als ijscoman

  





Leen Bakker

Geplaatst door L.J.A.Bakker

http://ljabakker.magix.net/website

 http://knipselsuitkranten.nl


http://www.grijsvuur.nl

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter