De Baarnschen Hortus

De Colonnade

In Baarn was in 1932 gevestigd een filiaal van de Utrechtse Hortus. "De Baarnschen Hortus" die het Cantonspark wordt genoemd was een opleiding-centrum voor studenten die daar praktische kennis en vaardigheden konden opdoen.


Er zijn van die intieme hoekjes in het Cantonspark, welker schoonheid reeds op het eerste gezicht spreekt. Welk een prachtig stemmingsbeeld kreeg de fotograaf hier voor de lens, een plekje dat herinneringen wakker roept aan de weelderige tuinen in het oude Romeinsche rijk, de Colonnade genoemd.

Het hoofdgebouw in het Cantonspark

Het hoofdgebouw in het Cantonspark, waar de hotulanus en zijn helpers gezeteld zijn, aan wier goede zorgen de verpleging de duizenderlei planten zijn toevertrouwd. Het hoofdgebouw staat aan de noordzijde van het park en heeft een afmeting van ongeveer 25 bij 40 meter.

een inkijk in een kas met de meest zeldzame gewassen

Onder het beschuttend glazen dak groeien en bloeien in de kassen de meest zeldzame gewassen. voor een plantenliefhebber moet een wandeling door dit dorado wel een uitgezocht genoegen zijn. Het park kan ook door particulieren worden bezocht, en geen twijfel of velen zullen daarvan gebruik maken.


De palmenkas welke een keur van tropische gewassen herbergt



Naast de bijzondere flora heeft het park ook enkele monumentale versieringen zoals de Colonnade, de stenen waterval, de fontein en de siervazen. In de jaren 20 van de vorige eeuw maakte Dirk Hornsveld een aantal foto's van zijn verloofde Annie Klaassen. Deze foto is één van die foto's.

Op deze foto ziet u drie tuinmannen aan het werk in het Cantonspark in Baarn. Van links naar rechts ziet u Willem Deijs, de oudste werknemer van toen, dan Johannes Hornsveld, die vlakbij aan de Javalaan woonde en rechts Daniel Hendrik Werner, zoon van de toenmalige directeur van School- en Werktuinen Carel Gustaaf Werner. Welke Willem Deijs dit precies is, daar zijn we nog niet achter, maar hij is ook te zien op foto 1759 in onze beeldbank. Hij woonde in de Nieuw Schoonoordstraat in Baarn.

Johannes (Joop) Hornsveld is geboren op 08-12-1899 in Baarn, zoon van Theunis Hornsveld en Hendrika Grasmaijer. Joop is overleden op 25-08-1989 in Baarn, 89 jaar oud. Hij is begraven op 29-08-1989 in Baarn, Nieuwe Algemene Begraafplaats aan de Wijkamplaan. Beroep: tuinman in het Cantonspark in Baarn.
Joop trouwde, 28 jaar oud, op 12-07-1928 in Baarn met Wijntje Roskamp, 30 jaar oud. Wijntje is geboren op 21-03-1898 in Baarn, dochter van Jan Roskamp en Trijntje Kok. Wijntje is overleden op 10-01-1991 in Baarn, 92 jaar oud. Zij is begraven op 15-01-1991 in Baarn, Nieuwe Algemene Begraafplaats aan de Wijkamplaan.

Daniël Hendrik (Daan) Werner is geboren op 16-12-1919 in Baarn, zoon van Carel Gustaaf Werner en Maria Hendrika (Marie) Hornsveld. Hij is gedoopt op 31-12-1919 in Baarn, Gereformeerde Kerk Oude Utrechtseweg door ds. J.G. Meynen. Notitie bij Daan: Schrijver van het boek ""Driehonderd jaren Hornsveld", Genealogie en Geschiedenis van de Familie Hornsveld, Culemborg, 1992.) Beroep: Tuin- en landschapsarchitect in Baarn en Utrecht. Daan trouwde, 29 jaar oud, op 27-10-1949 in Boskoop met Johanna Jannetje (Joke) van den Bosch, 23 jaar oud. Joke is geboren op 06-09-1926 in Boskoop. Joke is overleden op 22-05-2005 in Tiel, 78 jaar oud (oorzaak: Limfklierkanker). Zij is begraven in Baarn, Nieuwe Algemene Begraafplaats aan de Wijkamplaan.

Links ziet u Carel Gustaaf Werner, 30-11-1890 in Amsterdam, zoon van Daniël Hendrik Werner en Maria Johanna Gerarda Radier. Hij was getrouwd met Maria Hendrika Hornsveld, dochter van de beroemde dahliakweker Hendrik Hornsveld. Carel Gustaaf overleed op 30-1-1972 in Baarn. Hij werd begraven op de nieuwe algemene begraafplaats aan de Wijkamplaan in Baarn. Naast hem ziet u Gerrit Smit. Van hem weet ik alleen dat hij uit Soest kwam. Rechts ziet u Johannes Hornsveld. Geboren 8-12-1899 in Baarn, zoon van Theunis Hornsveld en Hendrika Grasmaijer. Johannes trouwde met Wijntje Roskamp. Johannes overleed op 25-8-1989 in Baarn. Ook hij werd begraven op de nieuwe algemene begraafplaats. De beroemde dahliakweker Hendrik Hornsveld was een oom van deze Johannes. Deze drie heren waren tuinman in het Cantonspark in Baarn.

Het Cantonspark werd in 1905 aangelegd in opdracht van de eigenaar August Janssen. Na diens dood werd de tuin de Hortus Botanicus van de Rijksuniversiteit Utrecht. In de jaren tachtig werd de gemeente Baarn eigenaar van het park, dat inmiddels een Rijksmonument is. Naast de bijzondere flora heeft het park ook enkele monumentale versieringen zoals de Colonnade, de stenen waterval, de fontein en de siervazen.

Hier ziet u nog de kassen gelegen op het Cantonspark.

Dank voor enkele (kleine) afbeeldingen aan;
- mevr. K.Roskamp, Baarn
- mevr. A.M.C. van Dalen, Huissen
- dhr. Th. Hornsveld, Baarn

Leen Bakker

Geplaatst door L.J.A.Bakker http://ljabakker.magix.net/website

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

De spruiten van Johannes, een nieuw boek van Baarnaar Marc van Houten

Vooraankondiging

Binnenkort verschijnt het boek 'De spruiten van Johannes', het non-fictie debuut van plaatsgenoot Marc van Houten. Het boek, het resultaat van jaren onderzoek naar verhalen over zijn eigen familie, ligt vanaf 24 januari 2014 in de boekhandel.

De auteur heeft tientallen mensen bezocht die zijn overleden familieleden nog hebben gekend. Hij heeft geprobeerd te achterhalen wat voor mensen zijn familieleden zijn geweest, hoe hun leven verliep en wat hen ertoe bracht bepaalde beslissingen te nemen.

De spruiten van Johannes is een bijna vergeten familiegeschiedenis, geconstrueerd aan de hand van verhalen over drie generaties. Over gewone mensen, die gewone dingen doen en die vooral gewoon wilden blijven. Zonder aansprekende heldendaden of invloedrijke posities. Maar zij waren ooggetuigen van, en namen soms actief deel aan belangrijke episodes in de geschiedenis. En dat maakt ze toch weer bijzonder. Zelfs fascinerend.

Het boek geeft een indringend tijdsbeeld met veel gevoel voor detail. Deze familiegeschiedenis is daarom geschikt voor veel meer lezers dan alleen de nakomelingen van Johannes. Het boek wordt 23 januari 2014 gelanceerd en zal ondermeer te koop zijn bij Boekhandel Den Boer in Baarn.

De spruiten van Johannes
Marc van Houten
Uitgeverij Aspekt, Soesterberg
isbn 9789461533494





Voor het laatste nieuws, volg de facebookpagina van De spruiten van Johannes!

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op  Facebook en Twitter

Een oproep: Reindert Jan van den Berg

Op verzoek van dhr. R.H. van den Berg uit Vianen plaats ik vandaag een oproep in ons weblog. Dhr. Van den Berg stuurde ons deze foto.

Hieronder de oproep van dhr. Van den Berg:

Het betreft hier de woonomstandigheden tijdens de geboorte van mijn vader, Reindert Jan van den Berg, geb. 22-09-1914 te Baarn. Waar het precies om gaat is wie de bewoners waren van de Eemnesserweg 99 te Baarn in 1914. (de Witte Villa genaamd). Mijn opa was bij deze familie particulier/privé chauffeur en mijn vader, die inmiddels is overleden, had het er altijd over dat deze familie ook een buitenhuis in Noordwijk bezat vanwaar zij vaak met de familie en vrienden in de duinen gingen jagen. Een foto van mijn opa met de auto uit die tijd heb ik als bijlage bijgevoegd. Is hiervan eventueel nog te achterhalen waar de foto is genomen, wellicht aan de hand van de uitkijktoren die op de foto afgebeeld staat? Weet iemand wie er achterin de auto zitten?

 Wellicht is er nog wat informatie en misschien nog fotomateriaal beschikbaar.

De vader van dhr. Van den Berg is dus Reindert Jan van den Berg (1914-1999). Hij is geboren in Baarn en trouwde met Cornelia Antonia Petronella van der Pol (1926-2008). De chauffeur op bovenstaande foto is de vader van deze Reindert Jan van den Berg en heet ook Reindert Jan (1885-1939). Hij was getrouwd met Helena Frederika Willemse (1890-1939)

Villa Courbe Voie aan de Eemnesserweg

Deze laatste Reindert Jan van den Berg was dus privé chauffeur van de familie die op Eemnesserweg 99 in Baarn woonde. Volgens de oude adresboeken was Eemnesserweg 97 villa Courbe Voie, waar de familie Boldoot en familie De Cneudt gewoond hebben. Nummer 99 was de stal en het koetshuis dat bij deze villa hoorde. Dhr. Van den Berg wil graag weten wie hier woonde in 1914.

Joannes Jacobus Boldoot

De oorpronkelijke bewoner van Courbe Voie was Joannes Jacobus Boldoot, geboren 25-7-1850 in Soest en 28-6-1898 overleden in Baarn. Hij trouwde in 1873 met Maria Regina Desmons (ca.1849-1918). Boldoot was een zoon van Jacobus Cornelis Boldoot, apotheker en grondlegger van Fa. J.C. Boldoot, bekend van de Eau de Cologne. Zoon Joannes Jacobus werd ook firmant en directeur van het bedrijf. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit bedrijf succesvol was en dat de familie daarmee een fortuin vergaarde. Boldoot jr. reed graag paard door de bossen van Baarn en op 28 juni 1898 ging hij ook op pad op één van zijn favoriete paarden. Het paard kwam echter alleen thuis, dus een ongeluk werd vermoed. Niet ver van de spoorbrug in het bos werd het lijk van Boldoot gevonden. Onbekend is of hij door een val van zijn paard was overleden, of dat hij was getroffen door een beroerte.

In 1914 was Boldoot dus al overleden, de weduwe Boldoot-Desmons leefde nog tot 1918, mogelijk dat zij nog een aantal jaar in Courbe Voie gewoond heeft. Vast staat dat de villa jarenlang leeggestaan heeft, totdat de bekende tapijtwever Edmond de Cneudt de villa kocht. Dit was pas lange tijd na 1914, dus voor de familie De Cneudt zal Van den Berg geen particulier chauffeur geweest zijn.

Wie kan ons helpen aan meer informatie over Reindert Jan van den Berg en over de foto die bovenaan dit artikel afgebeeld staat. Was het de familie Boldoot waar hij voor werkte, of heeft er nog een andere familie in Courbe Voie gewoond? Laat het ons weten alstublieft.

Bron gegevens en afbeeldingen Boldoot: boek 'Torens van Baarn' van Wil Hordijk.

Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op  Facebook en Twitter

Aanleg Spoorwegtunnel in Baarn





Aankomst stoomtrein in de jaren '30 in Baarn

De eerste afbeeldingen laten het station in Baarn zien tussen 1900 en 1930. De spoorwegtunnel in Baarn van het eerste perron naar het tweede perron is aangelegd eind 1931 begin 1932. Tot groot genoegen van de honderden forensen, die in Baarn woonachtig zijn, is men eind 1931 begonnen met de bouw van een tunnel vanaf de Generaal van Heutszlaan. Laatkomers behoeven nu niet meer bang te zijn dat zij de bomen bij de overweg gesloten vinden. Hieronder een overzicht van het graafwerk met op de achtergrond het stationsgebouw van "Hollands Spoor". Ook het "Restaurant Station Baarn" is duidelijk zichtbaar.



Station in Baarn rond 1900





Stationsplein in de volle breedte







Station in Baarn 1929



Aanleg van de tunnel naar 2e perron in Baarn



Aanleg tunnel naar 2e perron in Baarn 1931/1932





Aanleg tunnel naar het 2e perron in Baarn 1931/1932



Station Baarn 1934

Wilt u meer informatie over over deze voetgangerstunnel en de sloop ervan? Klik dan hier.

Leen Bakker

Geplaatst door L.J.A.Bakker http://ljabakker.magix.net/website

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

Maarten van Bommel en het internaat Louisa State

Dit verhaal is gedoneerd door jurist / schrijver Maarten van Bommel die in de jaren zeventig als kind naar Baarn kwam om in het internaat Louisa State aan de Gerrit van de Veenlaan te gaan wonen. Maarten heeft een weblog waar hij verhalen en herinneringen deelt. Het verhaal dat hij daar geschreven heeft over zijn tijd in Louisa State deelt hij nu ook met ons, in ons weblog.

1978 – Internaat Louisa State

Hoofdingang Internaat Louisa State,
bron: http://www.louisastate.org/

De bewuste dag was aangebroken. De dag waarop ik mijn ouderlijk huis zou verlaten. Ik werd naar het internaat Louisa State gebracht om daar mijn schoolopleiding te voltooien. Terwijl we vanuit Duitsland naar Nederland reden en bij Schoonebeek de grens overstaken, maakte ik mij wijs dat deze autorit een rit naar de toekomst zou worden maar het bewees zich als een rit naar het verleden. Zelfverzekerd koerste mijn moeder door een rododendrontunnel het grind op, de plasticachtige bladeren van de rododendronstruiken zwiepten en schraapten tegen de lak van het autodak. Bij het uitstappen flikkerde de augustuszon me in de ogen. Hier begint dan mijn internaatstoekomst, dacht ik bij mezelf. Maar denk je eigenlijk wel zo als kind? Ik betwijfel het. Dacht ik überhaupt wel toen – of eisten alle nieuwe indrukken gewoon teveel van mijn aandacht op?

Het hoofdgebouw Internaat Louisa State in 1979, in brandende staat. Foto met dank aan dhr. L.J.A. Bakker, Baarn.

Met gedecideerde stapjes begaf mijn moeder zich in de richting de hoofdingang. Alleen aan haar periodieke kuchje kon ik horen dat ook zij zenuwachtig was. Ik dribbelde achter haar aan. Op de deur hing een vel papier waarop stond: u wordt verwacht in de Grote Salon. We passeerden een imposante hal met een evenzo indrukwekkend trappenhuis en liepen als vanzelf de Grote Salon binnen. Het was een ruim en licht vertrek met een maar liefst vijf meter hoog plafond. De terrasdeuren stonden wagenwijd open, een frisse zomerbries streek langs mijn wangen. Her en der stonden groepjes mensen, driftig met elkaar in gesprek, amicaal en geanimeerd alsof ze elkaar al eeuwen kenden. Hier hield de toekomst abrupt op. Het verleden was met een overdonderende aanwezigheid present, of liever gezegd het presenteerde zich in diverse gedaantes. Aanwezig was de negentiende eeuw alleen al vanwege de bouw van deze Baarnse villa en vanwege het behang in de aanpalende Kleine Salon – Chinees Keizerrijk, van zijde – bordeauxrood met zwart (geen jaar later zou dit allemaal door een brand worden beschadigd/vernietigd).

Aanwezig waren ook de jaren vijftig. Expatvaders en expatmoeders die al jaren in het buitenland woonden, stonden daar, pratend, lachend, instemmend knikkend. Zij waren ècht jaren vijftig, realiseer ik me nu. Ze spraken heel gearticuleerd. De dames in keurige, niet te kleurige jurken gestoken en heren met pak en das. Ze vermaakten zich met beschaafde doch oprechte lachjes over elkaars belevenissen, de gezamenlijke herinneringen, de politiek incorrecte anekdotes. De mensen waren anders dan de gemiddelde man/vrouw die buiten op straat liep. Achteraf realiseer ik mij dat ze in hun buitenlandse reservaten nooit het genoegen hadden gehad zich te laten beïnvloeden door (seksuele) revoluties, nivelleringsdriften, de emancipatie van vrouwen en andere bevolkingsgroepen die vroeger minder meetelden.

Kolonialen in Indië in de 'goede' oude tijd
Fotocollectie 'Het Leven', bron: http://www.geheugenvannederland.nl

En verder: Nederlands Indië was prominent aanwezig. Hier liet men niet het gebruikelijke bijvoeglijk naamwoord ‘voormalig’ er aan vooraf gaan, hier werd onomwonden de aanduiding ‘Nederlands Indië’ uitgesproken alsof de kolonie nog steeds in volle glorie onder de tropenzon functioneerde. Deze of gene ex-pat was er opgegroeid of was er voor opgeleid. Het was een bekend verschijnsel, daar waar ex-pats elkaar tegenkwamen, daar vonden spontane Indië-reünietjes plaats. Vandaar de uitgelatenheid. De lichtheid van het zonnige zuiden was door dit gezelschap geabsorbeerd. En als het gelach tenslotte verstomde, hield men het gezicht in de plooi – ‘put on a brave face’. Achter het gladgestreken masker ging de weemoed, het onbegrip, de rancune schuil van de verloren kolonie, de gemiste kansen en de kwijt geraakte bezittingen.

Dwars door het historische decor heen holden kinderen blij heen en weer. Vast de kleinere broertjes en zusjes die nog niet aan de beurt waren om op kostschool achtergelaten te worden. Ik stond er bedremmeld bij en keek er naar. Ook ik voelde weemoed omdat ik niet jonger was en dus niet thuis kon blijven. Tussen al deze expats hoorde ik maar half thuis. Ik was namelijk een halfbakken ex-pat kind. Mijn ouders woonden in Duitsland wat niet bepaald erkend werd als ex-patland en destijds helemaal geen aantrekkingskracht kende. Elke keer als ik er over wilde uitwijden werd het gespreksonderwerp veranderd. Niet interessant genoeg. Nee, de echte helden dat waren zij met ouders die minstens één zee van Nederland verwijderd woonden.

Maar goed – nu was het een neerslachtig moment voor de internaatskinderen want ze zouden een hele tijd hun ouders niet meer zien. Tegenwoordig is dat onvoorstelbaar – je ouders maar vier keer per jaar zien en soms slechts drie of twee keer en dan hooguit een paar weekjes. Toen was het realiteit. Intussen werd mijn moeder in beslag genomen door een gezellig kwekkende Shell-dame. Ik kwam er bij staan zonder al te veel op te vallen. Lichtjes streek de hand van mijn moeder langs mijn achterhoofd en intussen ging haar aandacht uit naar de Shell-dame. Ze hadden het over zonnecrèmes en het effect daarvan op gouden horloges. Ik weekte mij los en wandelde wat rond. Ik weet niet meer wat ik deed maar wellicht sloot ik mij aan bij het zoontje van de Shell-dame en dat zal mijn moeder een gerust gevoel hebben gegeven. Daarna verstreek de tijd snel, hij gleed langs als een brede rivier zonder oevers, ongrijpbaar, onpeilbaar en vooral desoriënterend. Tegen het einde van de middag maakten de ouders aanstalten om te vertrekken. Ik kan mij geen gebrul, gehuil of gesnik herinneren. Gelach, dat was er wel en ook het: ‘put on a brave face, darling’. Toen de laatste auto met ouders de oprit was afgereden, werden de jaren vijftig vliegensvlug opgedoekt – tot volgend jaar – als ze ooit nog terug zouden keren. Iemand zette de radio aan. ‘You’re the one that I want’, John Travolta en Olivia Newton John in duet. Het was weer helemaal 1978.



Bron: Youtube

Louisa State bestaat niet meer. Destijds maakte het onderdeel uit van de door de vrijmetselarij opgerichte Louisa Stichting (http://nl.wikipedia.org/wiki/Louisa_Stichting). Wil je trouwens meer weten over de hiervoor (enigszins subtiel) weergegeven brand? Klik dan op de volgende link: http://www.groenegraf.nl/oudnieuws.php?idon=470 En wil je nog wat weten over de geschiedenis van het hoofdgebouw (het is een gemeentelijk monument), zie dan: http://nl.wikipedia.org/wiki/Gerrit_van_der_Veenlaan_16_(Baarn)

Maarten van Bommel