zaterdag 28 maart 2015

Koninklijke Onderscheidingen bij de Brandweer van Baarn

Wolter Wiersema
Wolter Ite Wiersema. Hij investeert in tijd, opleidingen, vriendschap en collegialiteit. Als geen ander zet de heer Wiersema zich in voor de vrijwilligers en voelt zich daar nauw bij betrokken. Hij was bijvoorbeeld de trekker van activiteiten op landelijk niveau als het ging om de belastingregeling voor de vrijwilligers van brandweerkorpsen. Als vakbondslid heeft hij voorts zitting genomen in diverse werkgroepen. Naast zijn activiteiten in het licht van het brandweerwerk heeft de heer Wiersema zich ook op andere fronten ingezet. Zo is hij bijvoorbeeld voorzitter geweest van woningbouwvereniging Ons Belang en van de werkgroep  Jeugdmilieubescherming. Mede op initiatief van Wolter Wiersema is het Comité Wintervoedering Baarn in 1979 opgericht. Tenslotte is hij bestuurslid van De Baarnse Kring 't Peerd, die beoogt mannen met onderscheiden opvattingen en inzichten met elkaar in contact te brengen.
Leen Bakker
Leen Bakker dwong door zijn optreden binnen de brandweer veel respect af en werkte stimulerend op de overige korpsleden. Dat hij zich niet beperkte tot louter de uitvoering van het brandweervak. Zo is hij belangenvertegenwoordiger van het personeel geweest en hanteerde hij de voorzittershamer van de onderdeelcommissie van de brandweer. Daarnaast is hij voorzitter geweest van de personeelsvereniging. Hij was trekker van de commissie, die zich inspande voor het behoud van historisch Baarns brandweermaterieel. Zo had hij brandweervrijwilliger zitting in de Ondernemingsraad van de gemeente Baarn. Hierin had hij niet alleen oog voor de belangen van de brandweervrijwilligers, maar had hij ook nadrukkelijk belangstelling en een gefundeerde mening over alle andere zaken, waarover de Ondernemingsraad sprak. In de Ondernemingsraad is hij enkele jaren voorzitter geweest.
Johan Piek
Johan Piek werd gekwalificeerd als iemand die zich geruime tijd ten bate van de samenleving heeft ingespannen en anderen heeft gestimuleerd. Bovendien getuigde zijn inzet van een karaktervolle en voorbeeldige plichtsvervulling. De afgelopen 35 jaar liet de heer Piek zien geen doorsnee brandweerman te zijn. Hij was lid van de contactcommissie, verzorgde als instructeur de opleidingen van brandwacht tot en met hoofdbrandwacht, was hij lid van de commissie van commandanten in de regio Eemland, was voorzitter
van de werkgroep Verbindingen en lid van de sectorstaf van de brandweer. De professionalisering van de uitrukorganisatie is mede op zijn conto te schrijven. Daarnaast zette de heer Piek zich als onderwijzer van de Nieuw Baarnse school in voor de ontwikkelingen op het gebied van de informatie- en communicatietechniek.

 
Harm Terschegget is 37 jaar actief geweest als vrijwilliger. Eerst bij de blusgroep Lage Vuursche en later, na de opheffing, bij de blusgroep in Baarn. Hij was naast chauffeurpomp­bediende op de brandweerwagen ook vele jaren actief bin­nen het brandweerkorps. Bij de jeugdbrandweer is hij jaren instructeur en hoofdinstructeur geweest. Hij heeft bijgedragen aan de oprichting van de jeugdbrandweer in Harderwijk.  

En hij zorgde voor het opbouwen van de contacten met het brandweerkorps van Salà in Italië. Verder organiseerde hij chauffeurswedstrijden, was hij vice-voorzitter van de perso­neelsvereniging en verrichtte hij vele andere vrijwilligers­activiteiten. Door zijn inzet dwong hij veel respect af en dat werkte stimulerend op de overige korpsleden. Commandant Wim van Egmond bedankte Harm voor de diensten die hij de Brandweer Baarn heeft bewezen. De nieuwe burgemeester

van Baarn, de heer De Groot, speldde hem bij zijn afscheid op 1 juli 2007 een lintje op.
Hun langdurige bijdrage, inzet en enthousiasme aan de open­bare veiligheid in Baarn en de uitstraling en betekenis van hun activiteiten vormden ten slotte goede redenen voor een koninklijke onderscheiding. Zij werden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Het boek over de Brandweer van Baarn "Waarom Redden" is te koop voor een klein prijsje (€ 8,00). Kijk in onze webwinkel
Het Boek "Waarom Redden"









Geplaatst door L.J.A.Bakker oud korpslid van Brandweer Baarn

http://www.grijsvuur.nl

http://knipselsuitkranten.nl
http://ljabakker.magix.net/website#Startpagina

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

donderdag 26 maart 2015

Het Cantonspark bij RTV Baarn

De Herinnering Blijft



De Wintertuin in het Cantonspark
Veel Baarnaars herinneren zich nog het Cantonspark waar veel studenten van de Utrechtse Universiteit hun kennis kwamen opdoen. Er werkten ook veel mensen, want deze bijzondere, botanische tuin vroeg veel onderhoud. John Nieuwenhuis werkte in het Cantonspark. Toen hij 16 was ging hij  bij de vader van Piet Korver stage lopen. Hij bleef altijd in het Cantonspark werken en verhuisde later mee naar Utrecht. Ook de vader van Piet Korver was tuinman in het Cantonspark en Piet zelf heeft er ook nog stage gelopen. De vader van Wil Fromme was bedrijfsleider op een grote kwekerij in Deventer en wilde ontzettend graag in dit prachtige park aan het werk. Hij werd aangenomen, maar wel gewoon als tuinknecht.
John, Piet en Wil hebben mooie herinneringen uit die tijd. Tijdens hun wandeling door het park vertellen zij over deze prachtige, bijzonder plek in Baarn.  

Oorspronkelijk was het Cantonspark de overtuin van de rijke Amsterdammer August Janssen. Zijn tuinbaas, J. Goossens, richtte deze 3,5 ha. grote tuin in met een Wintertuin, tennisbanen met een tennishuisje, er kwamen kassen en exotische planten en bomen, een collonade en een parkwachterswoning.
Na de dood van August Janssen werd het Cantonspark aan de Staat der Nederlanden geschonken, onder voorwaarde dat het als botanische tuin zou blijven bestaan. En zo werd het Cantonspark in 1920 de Hortus Botanicus van de Utrechtse Universiteit. De Wintertuin en een groot deel van het park werd dienstbaar gemaakt aan het onderwijs in de plantkunde.
Veel studenten kwamen naar Baarn. Huub v.d. Aa is Drs. Wis-en Natuurkunde en was destijds student onder professor Lanjouw. Hij vertelt daarover en in het vroegere Perenlaantje laat hij zijn oude  studieboek,  “Compendium” van professor Pulle, zien.

Wil Fromme

Het Cantonspark zelf vroeg ook het nodige onderhoud. De tuinmannen die daar werkten hadden ieder een vast onderdeel van de tuin onder beheer. Op het grote grasveld waar nu veel wilde crocussen staan, legde Wil Fromme, de vader van Wil, de rotstuin aan. Piet Korver ging vaak met zijn vader mee naar het Cantonspark. Die had de systeemtuin onder zijn beheer en richtte samen met John de kas in. Later kwam John bij Kroese op de kwekerij te werken, orchideeën werden toen echt zijn ding.
Zo wandelend in het Cantonspark komen mooie verhalen boven. Over de planten die van Hortulanus Muyser om en om moesten staan en niet op een rij.. Piet die vertelt dat hij in het Cantonspark op een brommer leerde rijden, een Eysink. Dat je iemand niet met de voornaam mocht aanspreken en ook een stropdas moest dragen en beslist GEEN korte broek, want dan werd je teruggestuurd. Dat John elke dag een lijstje meekreeg met de namen van 10 bomen/planten en dan de volgende dag werd overhoord.

De kassen in het Cantonspark

Samen met de mooie opnames van het Cantonspark is dit een bijzondere aflevering geworden die in twee delen wordt uitgezonden.
Het eerste deel van “De herinnering blijft”is van zaterdag 28 maart t/m woensdag 1 april te zien. Het tweede deel wordt uitgezonden van 1 april t/m  4 april.
Deze uitzending  is gemaakt door: Ans van Egdom, Paul van der Laan, Jan Andries Smit en Eric van der Ent van Groenegraf.nl.

“De herinnering blijft” is te zien op RTV Baarn via het digitale pakket van Ziggo op kanaal 42
 Of via de stream op www.rtvbaarn.nl, YouTube en Facebook.

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

dinsdag 24 maart 2015

Het Badhotel, het allermooiste gebouw van Baarn

door Eric van der Ent


Het allermooiste gebouw dat ooit in Baarn heeft gestaan is voor mij zonder twijfel het badhotel in het Prins Hendrikpark in Baarn. Het Prins Hendrikpark werd kort na de aanleg van de spoorlijn langs Baarn ontwikkeld. Een groep Baarnse notabelen namen het initiatief voor de bouw van een sanatorium in het park.  De commissie bestaande uit baron baron d'Aulnis de Bourouill, Elinck Schuurman, Jacob Hartsen (directeur van de gasfabriek), de vermogende tabakshandelaar Jacob Nienhuys, burgemeester Teding van Berkhout en Teixeira de Mattos als voorzitter van de Baarnse Bouw Maatschappij, gaf aan het architectenbureau Th. Sanders en Berlage opdracht om de plannen uit te werken.

Het Badhotel in de beginjaren, volgens mij het mooiste gebouw van Baarn!


In 1887 was het eerste deel klaar om geopend te worden. Het prachtige gebouw lag erbij om door een ringetje te halen. Zoiets moois had Baarn nog nooit gezien. Van begin af aan was het sanatorium een succes. Van heinde en verre kwamen mensen naar Baarn om rust te vinden en te herstellen van ziektes. Toen in 1888 het sanatorium helemaal gereed was, waren er maar liefst 68 logeerkamers beschikbaar. Het gebouw had toen f 100.000 gekost. Een kapitaal in die tijd! Tot de ziekten die besteden konden worden hoorden volgens geneesheer-directeur dr. Henri Philippe Baudet (1855-1912), de zenuwspecialist, ziekten van het zenuwstelsel, zoowel algemeene zenuwzwakte (neurasthenie), hysterie en hypochondrie als sommige meer ernstige ziekten van Hersenen en Ruggemerg.

Hendrik Petrus Berlage
(1856-1934)
De architect die het gebouw ontwierp, H.P. Berlage stond nog maar aan het begin van zijn carriere. Pas in 1889 ging hij voor zichzelf werken. Hij zou één van de meest succesvolle architecten van Nederland worden. Tal van bekende gebouwen zijn door hem ontworpen. Het bekendste gebouw is wel de  'Beurs van Berlage' in Amsterdam, een gebouw dat zelfs zijn naam mocht dragen.

Het pronkstuk van het Sanatorium was wel de toren. De toren bood de gasten uitzicht op de Zuiderzee en de Dom van Utrecht. Als gast van het Sanatorium moest men een dikke portemonnee meebrengen. Voor de gemiddelde Nederlander was het onbetaalbaar om in het Sanatorium te verblijven.

Al na een paar jaar werd het Sanatorium omgedoopt in "Badhotel". Hierdoor werden naast zieken ook 'normale' pensiongasten getrokken. Tot de tweede wereldoorlog bleef die naam bestaan. In 1949 heette het "Grand Hotel Astoria Châlet". Het diende toen als opvang van oorlogsslachtoffers en gerepatrieerden.

De toren en de appartementen, de situatie in 2015
In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw lag het gebouw er vervallen en verlaten bij. In 1975 werd het pand grotendeels door brand verwoest. Regelmatig werden er brandjes gesticht en vandalisten pleegden regelmatig vernielingen. In 1983 werd het ingrijpend verbouwd. Alleen de torenpartij bleef. Aan de torenpartij werden vleugels gebouwd met appartementen. Hiermee verloor het gebouw toch wel de enorme luxe uitstraling die het had.

Machiel Bakker heeft voor ons een filmpje gemaakt waarin u kunt zien hoe het gebouw er oorspronkelijk uitzag. Heel langzaam transformeert het gebouw naar de huidige situatie. Het is treurig om te zien wat Baarn verloren heeft. Was er geen mogelijkheid om het gebouw te restaureren? Jammer, jammer, jammer...



Meer lezen over het Badhotel? Klik hier.

Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen opFacebook en Twitter

zondag 22 maart 2015

Hollywood in de Essenlaan

door Johan Hut


Het hoekhuis aan de Essenlaan waar Roel Keppel woonde
Baarnse plekjes op tv of in een film, dat is niet uniek. Uit mijn hoofd denk ik aan villa Helvetia, De Beaufortlaan 4, die uitgebreid in beeld kwam in een aflevering van Baantjer. Villa Parkwijk, Wilhelminalaan 3, was soms heel even in beeld in de serie Gooise Vrouwen. Het personage Evert Lodewijkx werkte er als beleggingsadviseur. Villa Liliane, Wilhelminalaan 9, was bijzonder uitgebreid te zien in een serie met acteur Peter Faber, ik ben vergeten waar dat over ging. Er zijn meer voorbeelden en je kunt het je allemaal voorstellen, al die prachtige villa’s. En er is natuurlijk het Pipo-bruggetje achter kasteel Groeneveld. Maar een doodgewoon rijtjeshuis in de Essenlaan?

In 1984 zat ik in de redactie van het buurtkrantje Poorthuisnieuws. Eerder schreef ik al over een bezoek dat ik had gebracht aan Ben van Diermen, beheerder van het Badhuis, waar later het Poorthuis in kwam. Bladerend door de krantjes zie ik dat ik ook op bezoek ben geweest bij Roel Keppel in de Essenlaan. Aanleiding was het gebruik van zijn huis voor tv- en filmopnames. De Essenlaan loopt van de Berkenweg naar de Zandvoortweg, de U-vormige Goudenregenlaan komt er twee keer op uit. Keppel woonde in het huis op de tweede hoek.

Roel Keppel met echtgenote Zus Radstok
Het begon op zomaar een zomerse dag, toen er twee onbekende mannen op de stoep stonden. Ze maakten zich bekend als medewerkers van een Amsterdams reclamebureau. Het bureau was op zoek naar foto’s van huizen voor een hypotheekreclame. Keppel kreeg 25 gulden als de mannen een foto van zijn huis mochten gebruiken. Uiteraard stemde hij erin toe.
Kort daarna stonden de mannen weer op de stoep, nu in het gezelschap van een omroepmedewerker. Die wilde graag even binnen kijken, want hij zocht een huis voor een filmopname. Het huis beviel kennelijk en huize Keppel figureerde in de TROS-serie ‘De Weg naar Peruelz’, met in de hoofdrol Ton Lensink. De serie werd opgenomen in onder andere Italië, België en het huis van Roel Keppel. Later volgden de korte film ‘De Nimf’ van de AVRO en de populaire serie ‘Transport’ van de VARA, met Jaap Stobbe en Paul Brandenburg. Dat het om drie verschillende omroepen ging, is niet gek. Mensen die naar plekken zoeken heten locatiescouts en werken waarschijnlijk voor meerdere omroepen. Als ze eenmaal een huis hebben gevonden waar de bewoners goed meewerken, maken ze dankbaar vaker gebruik van die locatie.

Roel Keppel vertelde dat hij zelf niet bij de opnames aanwezig mocht zijn. Dat was een voorwaarde, hij moest zijn huis helemaal uit handen geven en maar een dagje bij familie of vrienden verblijven. Dat klinkt riskant, maar is het niet. Buiten de acteurs waren er ongeveer vijftien medewerkers aanwezig, waaronder mensen die ervoor zorgden dat alles in de oorspronkelijke staat werd terug geleverd. Eerst maakten ze foto’s van alle mogelijke hoeken en gaten, toen verwijderden ze meubels of versieringen die ze niet zo passend vonden, waar ze andere meubels voor terugzetten. Na de opnames werden die veranderingen teruggedraaid, waarna de gebruikte ruimtes een grondige schoonmaakbeurt kregen. Toen iedereen weg was, kwam er nog iemand langs om te vragen of alles naar wens was opgeruimd en schoongemaakt. Nee, je huis wordt echt niet slechter van een filmopname.


Natuurlijk was Keppel niet ver uit de buurt, hij verbleef bij straatgenoten en nam een kijkje bij de buitenopnames. Bij ‘Transport’ speelde een acteur voor vrachtwagenchauffeur. Maar acteurs zijn doorgaans geen vrachtwagenchauffeur. Het is niet zo moeilijk te raden hoe dat gaat en Keppel vertelde het me. Een vrachtwagen kwam de straat in rijden, de camera’s stopten even, een onbekende chauffeur stapte uit en een bekende acteur stapte in, waarna de camera’s weer verder draaiden. “Zo zie je eens in het echt hoe je genept wordt”, zei Keppel. Nou ja, zo zouden we het toch allemaal kunnen bedenken.

Hoe lang duurt zo’n opname eigenlijk? Ik las eens dat bij een tv-serie er in een dag  van acht uur vijf minuten worden opgenomen. Bij een film worden er in een dag drie minuten opgenomen. GTST is een uitzondering, daar nemen ze een uitzending van bijna een halfuur op een dag op. Ongelofelijk, hoe veel erbij komt kijken. Vooral buitenopnames zijn bewerkelijk. In 1984 wist ik dit nog niet, maar Keppel liet me het opnameschema van ‘Transport’ zien. Het vermeldde onder andere:
- Piet neemt afscheid – 11 seconden
- Truus in de deuropening – 2 seconden
Tja, je kunt je voorstellen dat als je een shot van twee seconden wilt opnemen, dat dat een veelvoud van die tijd kost. Je moet immers alle apparatuur installeren, zorgen dat het licht goed is, er geen storend geluid in de buurt is enzovoort enzovoort.
Ik telde de seconden op en kwam ongeveer op tien minuten. Daarvoor was de ploeg een week in huis geweest.

Roel Keppel had ervan genoten en zou het zo weer toestaan.





Johan Hut




Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen opFacebook en Twitter 

donderdag 19 maart 2015

Baarnsche Autohandel van Carsjens & Groussot

 Een avondtochtje met de Baarnsche autofirma  Carsjens  & Groussot. 

We vonden verleden week, lees 1911, op een ochtend- op, onzen lessenaar de uitnodiging van de Baarnsche autofirma Carsjens  & Groussot, een der avonden eens gebruik te willen maken van de "avondtochtjes", door haar ingesteld, waarmede zij in korten tijd veel succes had. Een avondtochtje met een auto, dat kon ons in deze snikhitte wel bekoren en omdat we onze vacantie al op zee verdobberd hebben en we op het ogenblik ook vallen binnen de categorie der thuisblijvers, zouden we eens gaan bekijken, wat er in zo'n avond­tochtje "in zit", want daar gaat het speciaal om - de zakenman, die op dit moment niet op reis is, des avonds doen kan om zich te verpozen, frisse lucht in te nemen en gal over de warme hoofdstad, die 's zomers ville morte bij uitnemendheid is, te lossen.
 


 En we geven dus het program, ingericht naar den eisch, dat de zakenman, of laat ons zeggen dat twee ' zakenlieden, ieder met hun respectievelijke eega, tegen halfvijf "vrij zijn" en met den forensen-sneltrein van tien minuten voor vijf naar Baarn kunnen vertrekken. Aldus gedaan. Aankomst in Baarn om halfzes. Wan­deling, lucht gehapt, paar kennissen gesproken, d'r nieuwe villa bekeken, plannen gemaakt voor volgend jaar ook "zoo'n dingetje te laten zetten", boom opgezet van 's winters bij ons in Amsterdam, wij 's zomers bij hun in Baarn logeeren, wederzijdsche voordengekhouderij, waar niets van komt.
Toen dood op ons gemak in schaduwrijk plekje, nisje van boomen, borrel geslurpt, kopje thee voor de dames, ouderwetsch gezellig met een boulloir in een stoof. Daarna gaan eten, uitstekend, volgens program uitgetrokken met, een vol uur, sigaartje, kleintje koffie.
Dan komt, precies op de minuut, zooals we dat tele­grafisch hadden verzocht, om kwart over zevenen de landaulette van de Firma Carsjens & Croussot vóór, een elegante wagen, stoer van carrosserie, elegant van boven- bouw, met heel veel ruimte en makkelijk gecapitonneerd.
 
Een der firmanten, de heer Carsjens bewees ons de opmerkzaamheid den wagen persoonlijk te leiden. En toen hebben we in den heerlijken zomeravond Baarn, hoe mooi en hoe lieflijk ook, den rug toegekeerd en zijn er met een snelheid matig, omdat het bovenal te doen was kalmpjes, rustigjes op ons dooie gemak te leven, met een gangetje van een dertig Kilometer de bossen, ingetuft, de heerlijke lanen door, schitterend van beklinkering, waarboven als "een berceau de takken elkaar beroeren. Over de hei glom het violette licht der dalende zon over het heidekruid, dat insgelijks al aangloorde tot violette betinting, waarschuwing van de middaghoogte des zomers. En rustigjes, kalmpjes op zijn dooie gemak liep ook de wagen, volkomen geluideloos, reukloos en schud­deloos over de -zachte glooïng door Soest, en Soestdijk naar Amersfoort toe, welks vierkante toren al van heel verre massief opbonkte uit de zee van hei en groen.
Dan sloeg de weg om naar Oud-Leusden en bij de piramide van Austerlitz hebben we thee gedronken, de meegenomen kranten doorgebladerd, dé zuil bekeken. Daarna, omdat we toch ook de snelheidscapaciteit van den wagen wilden leeren kennen, verzochten we onzen bestuurder om sneltreinvaart en vlogen toen met een gemiddelde vitesse van 70 tor 75 Kilometer per uur langs de Zeistsche villacolonies, langs het Huis ter Heide.
D'r zat schot in, de boormen floepten ons voorbij als te midden van staalplaten van coloriet sneden we door de tuinaangelegde tapijten van het landschap, smeerden, in aangenaam aandoenden luchttrek in snerpend en vaart den Dolderschen weg op ....
We schrijven geen Baedeker en we zullen niet school­meesteren! Maar toen we een uur later boven op het Baarnsche stationnetje, luxe-treinhuisje bij uitstek, nog even napraatten om met den sneltrein van tien uur huistoe te gaan, toen overwogen we, dat we in de vijf uur uit-en-thuis ontzettend veel gedáán hadden, veel gezien, in een tempo dat verzwakte of versnelde, juist zooals we het begeerden, heerlijk ópgefrischt in de zuivere dennenlucht, met nieuwen moed en gestaalde energie en hebben een loflied gezongen op de auto, het, modernste vervoermiddel dat ons journalistiek hart menigmaal gestolen heeft en zal blijven stelen, totdat op onzen zeventigsten verjaardag de algemeene vergadering van aandeelhouders van ons blad, ons, als blijk hunner ge­voelens een auto zal komen, offreeren. Maar in de . . . . zesendertig lange jaren die we dan nog den tijd hebben, hopen we nog menig keer zoo'n gezelligen avond te mogen beleven. Van geld gesproken, onafwendbare proza; zoo'n avondritje van twee, drie uur, met een van haar nieuwe wagens, waarin vijf, zes personen heel ruim en gemakkelijk zitten, berekent de Baarnsche autohandel en verhuurinrichting Firma Carsjens en Groussot met tien gulden, alles inbegrepen.
de werkplaats van Carsjens & Groussot in de Laanstraat
Op deze foto is de werkplaats te zien van het garagebedrijf van de families Carsjens en Groussot aan de Laanstraat in Baarn. Foto gemaakt in 1911. Op 20 december 1911 werd het bedrijf volgens de krant "Nieuws van de Dag" failliet verklaard. De firmanten waren Frederik Johan George Carsjens en L. Groussot.
Frederik Johan George Carsjens is geboren op 01-05-1885 in Boskoop, zoon van Frederik Johan George Carsjens en Cornelia Magdalena van der Sluis Wildt. Frederik is overleden. Frederik trouwde, 26 jaar oud, op 27-06-1911 in Baarn met Jeanne Louise Groussot, ongeveer 28 jaar oud. Jeanne is geboren omstreeks 1883 in Brussel, dochter van François Antoine Groussot en Hermine Edzerdina Freund. Jeanne is overleden. Update 13-5-2012: Dhr. F. Alkemade deelde ons het volgende mede: Deze firma adverteerde in de periode 1911-1912 met de volgende merken: Opel, Hotchkiss (Frans) en Excelsior (Belgisch). Ik vermoed dat deze firma dezelfde was als de Baarnsche Autohandel die in dezelfde periode aan de Laanstraat 128 gevestigd was.
 
De showroom van Carjens en Groussot in 1911
 
 

  
Leen Bakker

Geplaatst door L.J.A.Bakker


http://knipselsuitkranten.nl

http://www.grijsvuur.nl

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter