vrijdag 23 juli 2021

Razen over de rijksweg langs Baarn

Razen over de rijksweg langs Baarn

Hoelang geleden is het, denkt u, dat de eerste snelweg werd aangelegd? Doet u eens een gok. Voor mijn gevoel hebben autosnelwegen altijd al bestaan, maar dat is natuurlijk onzin. Ik ben geboren in 1950 en toen liep die A1 (of toen nog Rijksweg 1) al langs Baarn, dus voor mijn gevoel lag die snelweg er altijd al.

rechts de oprit van Baarn richting Amersfoort

Maar het is helemaal nog niet zolang geleden dat de eerste snelwegen gebouwd werden. In 1921 werd pas de allereerste snelweg ter wereld gebouwd. Dat was in Duitsland, in Berlijn. En die weg was maar 9 km lang. Misschien dacht u, dat de A1 de eerste snelweg in Nederland was, vanwege de nummering, maar dat is onjuist.

Pas in 1937 werd de eerste autosnelweg in Nederland aangelegd, tussen Voorburg en Zoetermeer, de A12. Dat was toen ook de eerste snelweg ter wereld met een vluchtstrook. Die weg werd snelweg genoemd, maar was niet te vergelijken met een snelweg zoals we die nu kennen. Geen gescheiden rijbanen, geen ongelijkvloerse kruisingen en de rijbaan was ook voor ongemotoriseerde voertuigen toegankelijk.

Met de bouw van de A1, en dan het stuk tussen Baarn en Hoogland, werd vóór 1945 begonnen, maar de oorlog zorgde ervoor dat de werkzaamheden gestaakt moesten worden.

de bouw van het nieuwe viaduct over de A1 bij Baarn

In 1948 werden de werkzaamheden opnieuw gestart en in 1951 waren de aardenbanen van dit traject gereed en werden de viaducten bij de Baarnsedijk en de spoorweg Amersfoort-Nijkerk in uitvoering genomen. In 1952 werd er een noodaansluiting naar Baarn gemaakt werd begonnen met de bouw van de viaducten bij Eemnes en Baarn.

Op 20 juni van dat jaar werd het traject Baarn-Hoevelaken opengesteld voor verkeer. Knooppunt Hoevelaken was nog een rotonde. De snelweg was nog maar één rijbaan (1 weg met 2 rijstroken). Pas in 1958 was het stuk Baarn-Muiderberg gereed. Tot die tijd was de huidige Amsterdamsestraatweg de doorgaande route naar Amsterdam.

In 1967 werd het stuk tussen de Witte Bergen en Baarn omgebouwd tot een dubbelbaanse autosnelweg (2 wegen met elk twee rijstroken). In 1971 werd de A1 tussen Baarn en Hoevelaken pas dubbelbaans gemaakt. Hiervoor moest de viaduct over de Eem uiteraard ook aangepast worden. In 1971 werd ook het stuk tussen Bunschoten en Hoevelaken dubbelbaans. In 2004 lag er in Nederland 2.346 km autosnelweg.

Voor de verbreding van de A1 en de A27, werd in 2017 in de regio Utrecht, 264 miljoen euro gereserveerd. De A1 tussen knooppunt Eemnes en de afslag Bunschoten-Spakenburg ging van 2 x 2 naar 2 x 4 rijstroken en was in 2018 klaar.

Op de linker foto ziet u de oprit vanuit Baarn op de A1 richting Amersfoort. Op de rechter foto ziet u de bouw van het viaduct over de A1.

Wilt u uw herinneringen delen, stuur een e-mail naar: bakker.groenegraf@gmail.com. Of een briefje aan: Baarnsch Geheugen Marisstraat 4, 3741 SK BAARN

vrijdag 16 juli 2021

 

DE LAATSTE BOEKEN GAAN IN DE VERKOOP

Er zijn nog enkele boeken “Baarnsch Geheugen” te koop. In het boek staan 234 korte verhalen voorzien van ruim 500 foto’s tussen 1850 en 2020 over onze gemeente Baarn.

Herinneringen uit die tijd over Baarn, Eembrugge en natuurlijk Lage Vuursche zijn nu vastgelegd in een boek. Voor veel mensen is Baarn een prachtige gemeente om in te wonen, te werken of gewoon om er te zijn. Veel minder mensen weten dat Baarn in oorsprong een tamelijk arme, agrarische gemeente was, waar vooral veel kleine boerderijen stonden. Pas in de 19de eeuw, toen de spoorlijn tussen Hilversum en Amersfoort (de zogeheten Gooilijn) is aangelegd, veranderde Baarn ingrijpend. In dit boek staan verhalen en anekdotes geschreven. Daarmee krijgen geïnteresseerden een uniek inkijkje in het Baarnsche historisch erfgoed en een beter beeld van de Baarnse geschiedenis.

De combinatie van beelden en verhalen maakt dit boek van blijvende waarde. Veel vertoonde beelden geven, in het 164 pagina’s tellende boek, een unieke inkijk in het verleden en het heden. En zoals burgemeester M. Röell in zijn voorwoord schreef: Onze gemeente heeft een rijke geschiedenis die zich in een brede belangstelling mag verheugen van vele lokale historici en geïnteresseerde inwoners. Regelmatig duiken zij de archieven in, doen navraag en onderzoek om hun bevindingen vast te leggen voor toekomstige generaties.

De geboren en getogen Baarnaar Leen Bakker is één zo’n onvermoeibare chroniqueur van de plaatselijke geschiedenis. Onder andere heeft hij hiervoor recentelijk de ["Erespeld van de gemeente Baarn"] mogen ontvangen. Wekelijks verschijnen er van zijn hand interessante foto’s, zoekplaatjes en verhalen in de vrijdageditie van de Baarnsche Courant, in de rubriek ‘Het Baarnsch Geheugen’. Ze bieden prachtige inkijkjes in ons rijke lokale erfgoed van 1850 tot heden, die door vele trouwe lezers zeer worden gewaardeerd. De bijdragen van Leen Bakker tussen 2014 en 2020 zijn overzichtelijk en handzaam gebundeld in dit fraaie en rijk geïllustreerde boek. Een aanwinst voor iedere liefhebber van de vele boeiende verhalen en weetjes die schuilgaan achter panden, straten en wijken in onze mooie gemeente. Een boek ook dat in mijn boekenkast niet mag en zal ontbreken.

Ik hoop dat u veel plezier beleeft aan het lezen van de verhalen van Leen Bakker en het – wellicht met af en toe een vleugje weemoed – bekijken van de historische foto’s.

Het boek is nog verkrijgbaar in Baarn bij:

- Hoeve Ravenstein,

Ravensteinselaan 3

- Boekhandel den Boer,

Laanstraat 67-69

- Bruna Baarn, Laanstraat 32 

                                                                                      - Mitra v.d. Steeg, Laanstraat 72



erzenden kan ook. De kosten voor het boek en het verzenden bedragen € 30,50. Het boek wordt dan verzonden in een speciale kartonnen verpakking. Indien u dit bedrag overmaakt op bankrekeningnummer NL23 INGB 0002358362 t.n.v. L.J.A. Bakker, voorzien van adres en e-mailadres verzorgen wij de rest.

Geplaatst door L.J.A.Bakker

http://www.grijsvuur.nl

e-mail: bakker.groenegraf@gmail.com



vrijdag 9 juli 2021

Het antwoord van vorige week: Arie Lambalgen

 Het antwoord van vorige week: Arie van Lambalgen]

Het verhaal over Arie van Lambalgen in mei 1982.

Wie 55 geworden is, moet volgens de statuten de vrijwillige Baarnse brandweer verlaten (op enkele instructeurs na) en zelfs voor Arie van Lambalgen wordt geen uitzondering gemaakt. Dinsdag j.l. is hij na een verblijf (en operatie) in ziekenhuis Maarschalksbos net op tijd thuis gekomen, om morgenmiddag (zaterdag 29 mei 1982) zijn afscheidsreceptie bij te wonen. Want met zo'n staat van dienst in het brandweerkorps, waarin hij gedurende 28 jaar een zeer speciaal plaatsje wist in te nemen, opklom van adspirant tot hoof brandwacht, laat men good-old Arie niet zondermeer gaan. Van 16 tot 17 uur was iedereen welkom om van deze bekende brandweerman afscheid te komen nemen in de kantine van de brandweerkazerne aan de Plataanlaan. In intieme kring is van Lambalgen vóór vier uur al voor al zijn verdiensten (ook bij de Bescher­ming Bevolking) gehuldigd.

Omdat hij astmatisch was de laatste tijd en na het werken met perslucht ook de rook voor hem taboe werd, bediende Arie van Lambalgen de laatste drie jaren de centrale in de brandweerkazerne, de post waar als een zenuwcentrum de verbindin­gen gelegd worden. Na de nieuwbouw van de kazerne heeft hij ook meegehol­pen de eigen kantine van de brandweer van de grond te krijgen en voorts levert hij een belangrijk aandeel aan het eigen korpsblad. Voor de Baarnaars is dat geen nieuws, iedereen in ons dorp kent Arie van Lambalgen en zijn kwaliteiten op wie nooit tevergeefs een beroep wordt gedaan. Vaak trof men hem dan ook bij een kraampje (bijvoorbeeld op de braderie), waar hij ook voor muziekvereniging "Crescendo" de nodige werving deed. Een veelzijdig man trouwens, want hoeveel gedichtjes zal hij al niet gemaakt hebben, ook voor anderen. Een gangmaker op bruiloften, feesten en partijen. Al die jaren ook op 5 december of rond die tijd een bekende hoofdfiguur met baard, mijter en alles wat daar zo bij hoort.

Meer dan duizend keer is Arie van Lam­balgen met de brandweer uitgerukt, hoe­wel hij meer vuurbestrijder was en zich minder bij het hulpverleningswerk be­trokken voelde, dat juist de laatste jaren een steeds groter deel van de activiteiten van dit korps is gaan uitmaken.

Bijna 3 jaar geleden bij zijn zilveren brandweerjubileum heeft de Baarnsche Courant die loopbaan nog uitvoerig belicht. Maar Arie van Lambalgen weg bij de brandweer is ook iets dat men zich nauwelijks kan voorstellen, het is een deel van zijn leven geworden. Misschien wel door zijn gezondheid - hij moest zelfs zijn 55-ste verjaardag in het ziekenhuis doorbrengen - en doordat de kinderen het huis uit zijn getrokken schijnt hij zelf er overigens wat beter afstand van te kun­nen nemen. Zal hij nu wat meer tijd voor zichzelf krijgen? Ook dat is moeilijk voor te stel­len, Arie van Larnbalgen en kalmer aan doen. We spreken uit ervaring, want al zo'n 30 jaren is hij ook de drukker, die er onder alle omstandigheden voor zorg­de dat de Baarnsche Courant driemaal per week van de pers rolt.

Trouwens, hobby's heeft hij genoeg. On­getwijfeld krijgt hij nu meer gelegenheid voor zijn verzamelwoede. Over al die ja­ren heeft Arie van Lambalgen kranten­knipsels uit de BC verzameld en veel daar­van in plakboeken bijeengebracht. Want dat interesseert deze ge­boren en getogen Baarnaar natuurlijk in hoge mate. De winnaar deze week is ....................


Geplaatst door L.J.A.Bakker

http://www.grijsvuur.nl

e-mail: bakker.groenegraf@gmail.com





vrijdag 2 juli 2021

Zoekplaatje in Baarn

 

Zoekplaatje in Baarn

1: Wat is de naam van deze man die zijn ontslagbrief krijgt van burgemeester Miedema in mei 1982 ?

U kunt hierop reageren via het sturen van een briefje aan:

Stichting Groenegraf.nl
T.a.v. Baarnsch Geheugen
Marisstraat 4
3741 SK BAARN

 of stuur een e-mail naar: bakker.groenegraf@gmail.com. 

 Onder de goede inzenders verloten we het boek "Baarn in de Tweede wereldoorlog ……..terugblik". Dit boek is geschreven door Wim Veldhuizen en uitgegeven door de stichting Groenegraf.nl

 
Daarnaast ontvangt de winnaar ook nog een en een fles wijn voorzien van een ansichtkaart uit Baarn, beschikbaar gesteld door Mitra Baarn - Van de Steeg Laanstraat 72, 3743 BH Baarn tel; 035-5426063.

 


maandag 28 juni 2021

East is East, West is West and sometimes the twain shall meet

Vrije interpretatie van ’East is East, West is West and never the twain shall meet’ van Rudyard Kipling (1865-1936), auteur van ’Junglebook’. 


door Ed Vermeulen


Tegeltableau Oost-West
Ontwerp Jan Toorop (1858-1928)
Ten eerste:
de villa Spoorstraat 2, ooit AJAL geheten, is het ijkpunt in mijn vroegste jeugdherinneringen. Mijn moeder en ik woonden er van februari 1944 tot februari 1950. Een huis met een geheim (de onderduiker op zolder) maar ook het huis waar ik, zo klein ik was, de beschieting van Baarn meemaakte, Duitse Wehrmacht soldaten en de overvliegende geallieerde vliegtuigen zag en getuige was van de voedseltochten van mijn moeder, uiteindelijk gevolgd door de bevrijding! Nu een 76-tal jaren later, terugkijkend, kan ik stellen dat ik in mijn eerste drie Baarnse jaren ’ooggetuige’ ben geweest van een heftig stukje vaderlandse geschiedenis. 


Spoorstraat 2 (Foto: Ed Vermeulen)



1945 dagelijks leven: Het waren de jaren dat leveranciers nog aan de deur kwamen: groenteboer Ruitenbeek kwam met paard en wagen vanuit de Kerkstraat, een nog jonge bakker van Dijk uit de Turfstraat bracht ons per fiets met grote mand, ons dagelijkse brood. Schouten uit de Hoofdstraat was onze melkboer. Deftig weetje: de villa had een deur speciaal voor leveranciers. Een ieder die me toen vroeg hoe ik heette en waar ik woonde, antwoordde ik steevast met ’eddymeulenpottatee’, waarbij ’pottatee’ uiteraard stond voor Spoorstraat 2. Mijn gebrabbel werd door menigeen uitgelegd als zou ik uit een zeer voorname familie komen. Niets is echter wat het lijkt. Ik speelde met de kinderen uit de buurt en later ook in speeltuin het Noorderkwartier, waar de heer van de Berg Jeths, ’ome Jeths’, kindervriend en voortreffelijke Sinterklaas, toezicht hield.

Een zomerse dag in 1944, samen met mijn 
moeder op de Dam in Amsterdam.
(Coll. Ed Vermeulen)


               
De wijde wereld: met een zekere regelmaat verliet ik de vertrouwde, niet afgesloten tuin, een grote sliert autootjes aan een touw achter mij aantrekkend en ging de wijde wereld in. Ik kwam zover als Kuijer aan de Eem, de Acacialaan en de Indische buurt achter de Torenlaan. Altijd werd ik gevonden en weer veilig thuisgebracht, dit alles zonder amberalert. Politieagenten op ronde en toevallige voorbijgangers herkenden mij en leverden mij weer af op Spoorstraat 2. Met één van mijn redsters van toen heb ik nog steeds contact. Zij herinnert zich nog haarscherp het moment dat zij aanbelde, de monumentale voordeur openging, mijn moeder mij boos aankeek, en zonder haar, mijn redster, ook maar een blik waardig te keuren en een bedankje te geven mij naar binnen trok en de deur weer sloot. Nu woont zij zelf al jaren in de Spoorstraat en breng ik haar vier maal per jaar de Baerne, het mooie blad van de Historische Kring ­Baerne. Mijn dank voor haar redding is tijdloos!

Vriend en buurjongen Sjaak (Jacques) Suydendorp (r) en
ikzelf in galauniform op wacht bij Spoorstraat 2.
 Foto gedateerd 1946/47.
(Coll. Ed Vermeulen)


Vriendschappen: Sjaak Suydendorp, een paar jaar ouder als ikzelf, was mijn beste vriend, Mia de Lange mijn liefste vriendinnetje. We droegen door onze moeders gemaakte en vermaakte kleding. Sjaak woonde om de hoek, op Laanstraat 71, naast Boekhandel Den Boer. Hier had zijn vader een elektrotechnisch installatie bedrijf en zijn moeder een textielwinkel. Later verhuisden zij naar Veenendaal. Mia was de oudste van de kinderen van Niek en Rie de Lange, eigenaresse van de handwerk- en stoffenwinkel op de hoek van de Laanstraat. Ons leven was zonnig en vol verwachting!

Kinderen uit de buurt: v.l.n.r Bennie Visee, Eddy, Nelly van Herwaarden,
Cees Jansen, Rudie Bartels, Mia de Lange. (Coll. Ed Vermeulen)

Amaliakleuterschool, 1947-1948. Ons leven was vol verwachting. Juffrouw Dissel (l) en
mogelijk (r) juffr. de Jong. Frank Muyser vooraan links, Gert Dop  schuin rechts
onder Juffr. Dissel, ikzelf midden rechts. Nu in 2021 nog steeds bevriend!
(Coll. Ed Vermeulen)


Naar school: in 1947-48 bezocht ik de Prinses Amaliakleuterschool, de officiële benaming luidde ’bewaarschool’, in de Schoolstraat. Weer anderen gebruikten, niet geheel ten onrechte overigens, de woorden: ’kakschool’, waarbij kak niet stond voor deftig! Werd geleid door Mej. Dissel met assistentie van de dames van Dijkhuizen en van Beek. Ook juffrouw Dissels onafscheidelijke vriendin juffrouw van Garderen speelde een niet onbelangrijke rol. Bij haar ging ik op zondagsschool. Op de kleuterschool leerde ik naast knippen en plakken, ook veters strikken en klokkijken: vaardigheden waar ik nog steeds plezier aan beleef! Een enkele, nog steeds bestaande, vriendschap dateert uit deze tijd. 

Gids VVV Baarns Bloei 1947 
(Coll. Ed Vermeulen)


De nieuwe tijd: Kort na de oorlog werden in het linker gedeelte van ons huis gemeentelijke kantoren waaronder ’Bouw en woningtoezicht’ en ’Volksherstel’, ondergebracht. Door de Gemeente gevorderde ruimte, het hoe en waarom ging aan mij voorbij. Namen van Gemeentemensen die ik mij herinner zijn Kwint, van Beek en Jetten. Menig nieuw plan ter meerdere glorie van het veranderende Baarn heb ik van nabij op de tekentafel vorm zien krijgen. Nu, driekwart eeuw later denk ik: had ik die tekeningen maar in mogen kleuren! Zomer 1947 gingen mijn moeder en ik een paar weken naar Scheveningen en verbleven in het huis van vrienden. Een foto in een ’gestrand’ vliegtuigje herinnert aan deze vakantie. In een in dat jaar door de V.V.V Baarns Bloei uitgegeven gids, “Gegevens omtrent Baarn, de Prinselijke Residentie”, las ik dat ons woongedeelte met gebruik van keuken, van mei tot september te huur aangeboden werd. Of van dit aanbod ooit gebruik is gemaakt, geen idee. Ik denk het niet. Gelukkig ook maar. Stel je eens voor dat ik  bij terugkomst speelgoed had gemist! 

Met het m.s. Kota Baroe van de Koninklijke Rotterdamsche Lloyd kwam Martje
in 1947 naar Nederland.Foto uit 1939. (Coll. Jan G. Nierop, Maritiem Trefpunt Almere)



Toevalligheden in het leven: in hetzelfde jaar 1947 vertrok op 2 april een schip met evacués vanuit Tandjong Priok, Nederlands-Indië, naar Nederland. De naam van het schip ‘Kota Baroe’, hetgeen ‘Nieuwe Stad’ betekent. Onder de honderden passagiers  bevond zich een klein Indisch meisje van ruim zeven. Haar naam: Martje Edith van der Wal. Zij had deze reis  samen met haar vader, KNIL sergeant Douwe van der Wal, zullen maken. Met bestemming ’recuperatieverlof’ zou hij haar naar zijn ouders in Huizum, Leeuwarden, brengen. Dit speciale verlof was hem toegekend na een krijgsgevangenschap van ruim drie en een half jaar in Siam (Thailand), waar hij aan de beruchte spoorlijn dwangarbeid had moeten verrichten. In de aanloop naar de eerste politionele actie, operatie Product, werd zijn verlof ingetrokken en moest hij terug naar zijn onderdeel op Sumatra. Martje ging, na een kort verblijf in een kindertehuis van het Rode Kruis in de wijk Tjideng, Batavia, als passagier no. 644, in een grotere groep kinderen, aan boord van de Kota Baroe op weg naar de voor haar onbekende opa en oma in Nederland. Op 28 april, na een reis van zesentwintig dagen, kwam de Kota Baroe in Rotterdam aan. Na ontscheping vertrok Martje met de bus naar Friesland waar zij liefdevol werd opgenomen in het gezin van haar pake en beppe. 

Palembang, Sumatra begin 1947. Martje en haar
 vader S.M.I KNIL Douwe van der Wal.
(Coll.: M.E Vermeulen-van der Wal)



De Baarnsche Courant van dinsdag 22 april 1947 maakte melding van de aankomst van de Kota Baroe: 

Bericht in de Baarnsche Courant van 22 april 1947. (Coll. Archief Baarnsche Courant)


Dit vierregelige berichtje gaf aan dat Martje en ik elkaar, weliswaar symbolisch en op enige afstand, slechts gescheiden door de marmeren gang van Spoorstraat 2, al in 1947 hadden kunnen ontmoeten. East is East and West is West and sometimes the twain shall meet! Het duurde nog veertien jaar voordat onze levenspaden elkaar, Kerstmis 1961, kruisten. In Baarn, dat spreekt!



                        
Kerstpost 1948. In september 1948 ging ik naar de Hervormde Lagere School of zoals het geschreven staat boven de vroegere hoofdingang aan de Spoorstraat, ‘School van de schoolvereen. der Herv.Gemeente’. Het hoofd van de school was de heer P. (Piet) Poorter. Dat de keuze op deze school viel had te maken met mijn moeders pragmatische instelling: ‘Kwaliteit van de school goed, mooi! School op loopafstand, aan de overkant, des te beter!’  In de Spoorstraat bevond zich ook de mooie speelgoedwinkel van de familie Benning. Het paradijs was dichterbij dan ik dacht! In de eerste klas kreeg ik les van de allerliefste juf van de hele wereld, Atie van Harn. Van haar leerde ik lezen en schrijven, twee zaken die tot op de dag van vandaag mijn leven bepalen. Het leven verliep zoals je dat van een ‘eerste klasser’  kunt verwachten: leren, spelen en de wereld ontdekken. Het was ook de tijd dat veel Nederlandse jongemannen vrijwillig of dienstplichtig het vaderland dienden als soldaat in het verre Indië. Met dit land voelden wij ons op school door onze spaaractiviteiten voor de Zending verbonden. Internet en e-mail hadden alleen nog kunnen bestaan in een boek van Jules Verne. Post was het alom verbindende communicatiemiddel. Juf van Harn besloot om met de klas mee te doen aan een door het NIWIN, Nederlandse Inspanning Welzijnsverzorging Indië, opgezette actie om Kerst- en Nieuwjaarsgroeten in de vorm van pakjes en kaarten te sturen naar de soldaten in Indië. Ondanks het feit dat we de ontvangers niet kenden hadden wij door de verhalen van onze juf toch een gevoel dat onze kaartjes voor een lichtpuntje konden zorgen in de dagen voor Kerstmis.   

NIWIN: voor onze jongens overzee (Coll. Ed Vermeulen)


Doos met herinneringen: We kregen ook post terug. In mijn doos met herinneringen bevindt zich een prachtige fotokaart van een hanengevecht op Bali. De kaart is gedateerd 12 januari 1949 en vanuit Soebang op West Java verstuurd. De tekst, geschreven door de mij onbekende soldaat luidt als volgt:

Beste Eddy
Hartelijk bedankt voor de kerst-en nieuwjaarsgroeten die ik van je ontving. Ik was er zeer blij mee. Ik ben nu al twee jaar in Indië, maar dit heeft me zeer verrast, dat jullie op school ook nog aan ons denken.
Eddy, de hartelijke groeten, ook aan voor je papa en mama

Sold. 1 klas A van Bolveren 250718061, 2e H.P.V.A.

Vechthaan en zijn eigenaar.  Houtsnijwerk (l)  Kunstuitbali.nl.
Houtsnijwerk (r) in bezit van Indiëveteraan (1947-50) J. de Leeuw, Hengelo.
Kaart gestuurd door soldaat van Bolveren 12 januari 1949. Voor altijd opgeborgen in
mijn doos met herinneringen. (Foto's coll. Ed Vermeulen)


Een veertigtal jaren geleden besloot ik op zoek te gaan naar soldaat van Bolveren en indien gevonden hem te vragen of mijn Kerstwens nog in zijn herinnering voortleefde. Na enig zoeken kwam ik via Janny van Kouterik, de vrouw van Arnold, zelf ook Indiëveteraan, in contact met een vroegere dienstmaat. Deze vertelde mij dat zijn maats naam niet voorkwam op de lijst van thuisvaarders. Ook werd zijn naam niet genoemd in het slachtofferregister van de oorlogsgravenstichting. Uiteindelijk kwam ik er achter dat van Bolveren na zijn diensttijd, waarschijnlijk met een van rijkswege verstrekte premie, direct vanuit Indonesië naar Australië of Nieuw Zeeland was geëmigreerd en al een aantal jaren geleden was overleden. De doos met herinneringen bleef gesloten.

Trouwreceptie ‘Astoria’, januari 1964. V.l.n.r de dames Dissel, van Garderen en
 ‘de liefste juf’ Atie van Harn. (Coll. Ed Vermeulen)


                                                             
Hoe het verder ging: Martje en ik trouwden op een winterse dag in januari van het jaar 1964 en onze ooit kruisende levenspaden lopen nu al meer dan achtenvijftig parallel. De trouwreceptie werd gehouden in zaal van het gerenommeerde en inmiddels sinds lang verdwenen  restaurant Astoria in de Oranjestraat. Nu is hier Welzijnscentrum De Leuning. Tijdens deze receptie werd ik op een bijzondere manier aan mijn schooljaren herinnerd. Onder de bezoekers van onze receptie bevonden zich namelijk de dames Dissel, van Garderen en van Harn. Een bijzonder moment, in kleur fotografisch vastgelegd!                          

Ten leste: mijn advies… volg de contouren van uw jeugd en heb oog voor de toevalligheden in het leven en vergeet niet uw herinneringen te delen!


Ed Vermeulen (1942)











Dit verhaal verscheen op maandag 28 juni 2021 in de Baarnsche Courant  in de rubriek

  ’Vandaag is morgen alweer gisteren (bruggetjes naar vroeger)’

Deze rubriek is een samenwerking tussen de Historische Kring Baerne en Groenegraf.nl    

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op.
 Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

Geïnspireerd geraakt door onze oud Baarn-verhalen? 
Kom in actie en deel ook uw herinneringen op Groenegraf.nl.

vrijdag 25 juni 2021

TOERISME 4 juni 1937 in de “Limburger”

 

Het Baarnsche V.V.V. kantoor

Mooi Baarn

Duizenden in ons land hebben inden loop der jaren een bezoek gebracht aan Zuid-Limburg en men zegt, dat er in het Noorden zijn, die Valkenburg en het Geuldal nog beter kennen dan wij zelf. Maar ook Midden- en Noord-Nederland heeft parels van schoonheid en nu zouden wij niet durven  beweren, dat honderden in ons gewest daarvan reeds genoten hebben. De Limburger kent enkele grootte steden van ons land en die kent hij goed, hij heeft ook wel eens van het strand genoten, maar een weekje doorbrengen of zijn vakantie in Gelderland, Overijsel, Groningen, Friesland, Noord-Holland, Utrecht, Zuid-Holland, Zeeland deed hij niet; hij bleef in eigen gewest of ging de grens over.

Het toerisme in eigen land staat den laatsten tijd erg op den voorgrond en „breng uw vakantie door in eigen land” is in dezen eigenaardige tijd werkelijk meer dan een leuze, moet het althans zijn, het hemd is hu eenmaal nader dan de rok, heel veel belanghebbenden in toeristengebieden in ons land zien met groot verlangen uit naar de vele Nederlandsche toeristen, die ieder jaar in het buitenland vertoeven.

De verenigingen tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer geven zich veel moeite en al krijgen wij nog niet zoveel reislectuur uit Duitsland en zelfs niet uit Zwitserland, de stroom lectuur uit  Nederland begint toch ook te zwellen. Enigen tijd geleden vergaderde „Baarn’s Bloei” de Vereeniging tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer en de welvaart van Baarn en op de bestuursvergadering werd besproken de zomercampagne. Het was opgevallen, dat er jaarlijks zoo weinig mensen uit Limburg naar het Gooi- en Eemland kwamen, met als parel „Baarn en een der leden, die ons gewest door en door kent, merkte op, dat er wellicht heel veel Limburgers wel eens gehoord hebben van Soestdijk, omdat daar H. M. de Koningin Moeder ’s zomers resideert, maar nog nimmer van Baarn, ofschoon Soestdijk daarvan een gedeelte uitmaakt. Er moest in Zuid- en Midden- en Noord u Limburg eens op „Mooi en bekoorlijk Baarn” de aandacht gevestigd worden en zo kregen wij voor Zuid- Limburg de uitnodiging eens naar Baarn te komen. Het reisje was te koppelen aan den voetbalwedstrijd Nederland-Tsjecho-Slowakije en zo hebben wij een Zaterdagmiddag en namiddag doorgebracht in Baarn, de parel van het Gooi- en Eemgebied en onder de prettige en aangename leiding van den voorzitter van „Baarns Bloei”, dhr. v. Broekhuijsen, onze kennismaking hernieuwd, want jaren geleden hebben wij jaarlijks in dit bekoorlijk gedeelte van ons land gezworven.

Als men van Hilversum of Laren in Baarn komt, zouden wij niet durven beweren, dat het Gooi ophoudt maar wel, dat het Gooiland dan een zeer apart karakter krijgt. Geen bellen van trams, geen razende auto’s en motorfietsen, geen rokende schoorstenen van fabrieken, het stadje heeft een vorstelijk karakter en niet alleen door het paleis te Soestdijk. Een ras-Gooier, die helemaal niet in Baarn woont, heeft eens gezegd: „Wij Gooiers beschouwen Baarn altijd zoo ongeveer als de klassieke huismoeder haar „mooie” kamer; om daar binnen te treden, bij feestelijke gelegenheden of plechtigheden ontdeden wij ons vroeger van ons schoeisel, vol eerbied voor de ongereptheid van een heiligdom”. Al hebben wij de schoenen niet uitgetrokken, de beeldspraak is niet onaardig en is waar. Wanneer men aan het station aankomt is men aanstonds buiten in het bos, dat zich kilometers voortzet. Baarn is de villastad bij uitnemendheid; het stadje van de grootte buitens, heerlijk gelegen inde bossen aan heerlijke en lommerrijke wegen; het is een lustoord om er te wonen en te verblijven en heel veel grootte zakenmensen uit de naaste omgeving verkiezen niet ten onrechte Baarn als woonplaats. Maar wij hebben Baarn niet te beschrijven als een woonoord, maar als een plaats waar het de moeite waard is zijn vakantie of een weekend  door te brengen. Baarn dat ligt dicht bij Amsterdam en Utrecht en wordt doorsneden door prachtige wegen en is geplant in een heerlijke natuur, Baarn kan terecht de villastad genoemd worden. 

De bewoners zijn altijd buiten en wanneer zij gaan winkelen of bezoeken afleggen, of naar hun kantoor of werk gaan, wandelen zij, want het is een wandel- en dwaaloord bij uitnemendheid. Dat niet alleen; geen land leent zich zo uitstekend voor rijwieltochten als dit heerlijke natuurland, heerlijk niet alleen door zijn schaduwrijke bossen, maar heerlijk ook door de uitgestrekte heiden, waardoor doelmatige fietspaden zijn aangelegd. Maar ook een prachtig oord voor auto’s, want nergens zijn wellicht zulke mooie autowegen. In heel Baarn en omgeving zit de lijn der schoonheid, geen verkeersconflicten, geen zenuwstorend geraas; het snelverkeer heeft er zijn banen, de wielrijder zijn paden, de voetganger zijn afgebakend terrein. De rijwielpaden van de verenigingen Gooi- en Eemland stellen in staat een groot deel van de bossen en heidevelden van Utrecht en het Gooi te doorkruisen, zonder daarbij gebruik te maken van de meer of min drukke verkeerswegen. Baarn is inderdaad een plek waar natuur en aanleg een combinatie heeft gebracht van volmaakte schoonheid.

Baarn heeft de schitterendste lanen en de meest indrukwekkende boomgroepen.; het grenst van twee zijden aan oeroude bossen van naald- en loofhout. Aan de andere zijden., waar de Eem vloeit, verrukt de aanblik van den Hollandsen polder. Daarbinnen ligt stil en rustig het dorp met de breed uitgemeten stofvrije wegen langs de voorname behuizingen met haar parken, vijvers, haar bijna onbegrensde bloementooi; het dorp met de eigenaardig kronkelende en zich stervormig aftekenende straten en lanen, waar- in de gastvrije woningen zich rijen., die de blijvende en tijdelijke bezoekers in overvloed kunnen herbergen. Voor wie in hun vakantie bovenal natuurgenot zoeken, wie van wandelen, fietsen, rijden, paardrijden. houden in onvergelijkelijk mooie streken, is Baarn de plaats.

Het leven in Baarn is heilzaam voor mensen, die gezondheid bovenal en zenuwrust zoeken en waarderen, die een mooie en beschaafde omgeving weten op prijs te stellen en niet hollen en draven achter allerlei tweede en derderangs genietingen aan. Wat Baarn allemaal biedt en wat in en buiten Baarn allemaal aan schoons te vinden is, behoeven wij voor onze lezers niet op te sommen:

Baarn is alles voor hen, die bovenal de boslucht van noodde hebben. En wanneer we schrijven over de Baarnsche bossen, denken we in de eerste plaats aan dé bossen van het domein Soestdijk,  eigendom van de Koningin-Moeder. In dezen „tempel van ingekorven hout” worden de  bosconcerten gegeven. Ook in deze bossen is vrije wandeling toegestaan, vooral het Paardenbos, trekt steeds opnieuw vele wandelaars. Het paleis Soestdijk met de particuliere bossen is verboden terrein, wanneer de Koningin-Moeder des zomers buiten is.

Wie meer van Baarn weten wil vraag aan de gids voor Baarn, Soestdijk en de Lage Vuursche, waaraan wij veel ontleend hebben, bij de Vereeniging „Baarns Bloei” te Baarn, welke ook gaarne alle verdere inlichtingen verstrekt omtrent hotels, pensions, het buren van huisjes, enz. Er is keus en keur voor iedere beurs en de prijzen verschillen niet van die welke te Valkenburg en omgeving in het seizoen gevraagd worden en er zijn prachtige hotels en dito pensions tegen billijke prijzen en men heeft overal inde bossen heerlijke zitjes. Wat men zoo op het eerste gezicht niet zou ontdekken is het Badhotel. Ja, Baarn is een kuurhotel rijk, dat voor dergelijke in de bekende plaatsen in Duitsland niet behoeft onder te doen. Het is schitterend gelegen midden in het villa-stadje. De eigenaar heeft de kunst verstaan van dit hotel een home te maken, men voelt er zich inderdaad thuis ook op zijn kamer, welke smaakvol gemeubileerd is en waar de kleuren in harmonie zijn. Er zijn tientallen van privébadkamers met de laatste vindingen en iedere kamer biedt een prachtig uitzicht. De inrichting in aanmerking genomen zijn de prijzen billijk, men betaalt niet meer dan in dergelijke zaken in het buitenland. Nog eens „Baarns Bloei” geeft alle inlichtingen; het adres is: „Het Verkeershuis van „Baarns Bloei”, Baarn.


vrijdag 18 juni 2021

VADERDAG KADO

 

VADERDAG KADO

Zondag 20 juni is het weer vaderdag. Een mooi cadeau om te geven is het boek “Baarnsch Geheugen”. Het zijn 234 korte verhalen voorzien van ruim 500 foto’s tussen 1850 en 2020 over onze gemeente Baarn.

Herinneringen uit die tijd over Baarn, Eembrugge en natuurlijk Lage Vuursche zijn nu vastgelegd in een boek. Voor veel mensen is Baarn een prachtige gemeente om in te wonen, te werken of gewoon om er te zijn. Veel minder mensen weten dat Baarn in oorsprong een tamelijk arme, agrarische gemeente was, waar vooral veel kleine boerderijen stonden. Pas in de 19de eeuw, toen de spoorlijn tussen Hilversum en Amersfoort (de zogeheten Gooilijn) is aangelegd, veranderde Baarn ingrijpend. In dit boek staan verhalen en anekdotes geschreven. Daarmee krijgen geïnteresseerden een uniek inkijkje in het Baarnsche historisch erfgoed en een beter beeld van de Baarnse geschiedenis.

De combinatie van beelden en verhalen maakt dit boek van blijvende waarde. Veel vertoonde beelden geven, in het 164 pagina’s tellende boek, een unieke inkijk in het verleden en het heden. 

De bijdragen van Leen Bakker tussen 2014 en 2020 zijn overzichtelijk en handzaam gebundeld in dit fraaie Een rijk geïllustreerde boek en een aanwinst voor iedere liefhebber van de vele boeiende verhalen en weetjes die schuilgaan achter panden, straten en wijken in onze mooie gemeente. Een boek ook dat in uw boekenkast niet mag ontbreken.

Ik hoop dat u veel plezier beleeft aan het lezen van de verhalen en het – wellicht met af en toe een vleugje weemoed – bekijken van de historische foto’s.

Het boek is verkrijgbaar in Baarn bij:

- Hoeve Ravenstein, Ravensteinselaan 3,

- Boekhandel den Boer, Laanstraat 67-69 

- Bruna Baarn, Laanstraat 32,

- Mitra v.d. Steeg Laanstraat 72 

Verzenden kan ook. De kosten voor het boek en het verzenden bedragen € 30,50. Het boek wordt dan verzonden in een speciale kartonnen verpakking. Indien u dit bedrag overmaakt op bankrekeningnummer NL23 INGB 0002358362 t.n.v. L.J.A. Bakker, voorzien van adres en e-mailadres verzorgen wij de rest.

 








vrijdag 11 juni 2021

Bart Kooij deel 2

 

Bart Kooij – kapper – zijn verhaal rond 1985 – deel 2

Actief in Baarn

"Door de werkzaamheden had je natuurlijk weinig gelegenheid echt intensief sport te bedrijven. Je maatschappelijke positie stond voorop, alsmede je gezin (red.: Bart heeft een zoon en een dochter, waar­van de eerste genoemde samen met 'Zijn vader de kapperszaak runt). Toch bleef de sport me trekken. Ik herinner me nog dat ik een keer aan­wezig was bij de ontmoeting Baarn - Donar. Destijds keepte ik in het der­de of vierde team. We gingen vaak bij het eerste elftal kijken en zo ook die keer".

''Plotseling raakte de Baarn­ doelman geblesseerd en die moest het veld verlaten. Baarn had geen reserve-doelman achter de hand. Werd ik van de tribune gehaald en ging in mijn kleren het blauwgele doel verdedigen”.

"In de rest van mijn sportieve loop­baan op voetbalgebied heb ik in de lagere teams van Baarn gespeeld. In de jaren vijftig zelfs met veteraan als Jan Onrust, Dik Broerze en Toontje Mans. We werden toen menigmaal kampioen, want kwaliteit was er volop aanwezig. De jaren zestig wa­ren voor mij op sportgebied vrij rustig, maar dat werd in zeventig dubbel en dwars teruggehaald. In 1972 werd de handbalvereniging Baarn opgericht en daar werd ik een jaar later lid van. Gedurende vijf jaar heb ik die leuke sport bedreven. Daarnaast voetbalde ik in een van de lagere teams bij TOV, maar als zelfstandige ondernemer loop je op latere leeftijd risico op blessures. Je bent veel blessuregevoeliger en her­stelt minder snel dan op jongere leeftijd" met de actieve wedstrijdsport, af en toe speel ik nog een partijtje zaal­voetbal, maar verder beperk ik mijn sportactiviteiten tot een wekelijks partijtje biljart. Dat doe ik al meer dan veertig jaren. Omstreeks die tijd hebben wij de Baarnse biljart vereniging KOT opgericht. Daar speelde ik samen met mijn broer Ries, maar aangezien we onenigheid kregen, ben ik enkele jaren weggegaan, naar Oosterpark".

"Dit was een vereniging, die speelde in een café waar tegenwoordig de Chinees in de Oosterstraat in ge­vestigd is. Later zijn we teruggegaan naar Beerestein en zijn toen onder de naam KOT in de Bond gaan spe­len. Vanaf die tijd ben ik niet bij Beerestein weggeweest. Momenteel vormen Hans Portma, Bert Taling, Gerard Gerritsen en mijn persoon het eerste team. Met wisselend suc­ces opereren wij in de tweede klasse van het gewest Eemland"

 

Baarnse wielerronden

“Een van de leukste activiteiten


die ik ontplooid heb op organisatorisch gebied is de Baarnse wielerronde. Hierbij had de gemeente het parkoers keurig afgezet en de politie hield een oogje in het zeil. Op gewone fietsen' werd in de diverse klassen gestreden: om het kampioenschap van Baarn. De wedstrijdrijders reden in aparte klassen. Helaas kwam daar door allerlei oorzaken een einde aan", "Tegenwoordig beperk ik me naast mijn beroep (en het biljarten) tot een beetje vissen en soms een partijtje voetbal in de zaal. Zo'n vijf jaar ge­leden zijn we het Bart Kooij-zaal­voetbaltournooi gestart. Half juni vieren we ons eerste lustrum en van­uit de gemeente bestaat veel belangstelling voor dit evenement. Dit jaar starten we met een nieuwe op­zet. Op grond van het verleden mo­gen vier teams zeker meedoen. De andere teams kunnen vrij inschrij­ven. Bij te veel teams wordt middels loting bepaald wie mag deelnemen. Op twee avonden zal de strijd om de wisselbeker plaatsvinden. Het leuke van dit gebeuren is dat de teams uit al­lerlei richtingen deelnemen. In een plezierige ontspannen sfeer wordt dan op sportieve wijze gestreden en dat is tegenwoordig al heel wat waard".

Muziek
Bart was ook actief met muziek maken. Hier ziet u hem samen met ???????? op zijn drumstel.



Geplaatst door L.J.A.Bakker

http://www.grijsvuur.nl

e-mail: bakker.groenegraf@gmail.com