Vernieuwde website met de verhalen van Baarnaars en Barinezen.

Klik HIER om oude en nieuwe verhalen te te lezen op: https://www.geheugenvanbaarn.nl/lezen

De website Groenegraf.nl of Geheugenvanbaarn.nl bestaat al sinds 2005 en is ontwikkeld door de lokale geschiedschrijver Eric van der Ent. Eric bracht jarenlang Baarnse families in kaart bracht, verzamelde historische informatie en foto’s en digitaliseerde deze.  Hij schreef verhalen en plaatste die in de Baarnsche Courant en hij gaf een fors aantal boeken uit met verhalen van Baarn.  Met tomeloos enthousiasme hield Eric de Baarnse geschiedenis levend.

 En dan stopt plotseling op zaterdag 11 november 2023 met het overlijden van Eric alles. Zijn echtgenote en kinderen en de vrijwilligers, werkzaam onder de vlag van de door Eric opgerichte stichting Groengraf.nl kijken vertwijfeld naar de schitterende verzameling die Eric heeft opgebouwd. Hoe nu verder?

Eric had een zeer fraaie website gebouwd met bijzondere mogelijkheden om de verhalen van Baarnaars en Barinezen te kunnen vertellen. Op de website worden persoonsverhalen opgebouwd met gegevens uit meerdere bronnen. Een soort eerste vorm van Kunstmatige Intelligentie. Eric was in 2005 zijn tijd al ver vooruit! Maar helaas, geen documentie , geen handleiding, geen informatie over hoe dit alles technisch in elkaar was gezet.

Met behulp van vrijwilligers van de Historische Kring Baerne werd een plan opgesteld om deze waardevolle collectie onder te brengen maar vooral bereikbaar te houden voor het brede publiek. Een nieuw bestuur van de Stichting Groenegraf.nl trad aan en daarna begon het uiteenrafelen van de website. Welke bestanden worden geraadpleegd, hoe worden deze bestanden onderhouden, hoe wordt het verhaal opgebouwd, welke provider, welke taal, legio vragen dienden zich aan. Enkele IT vrijwilligers van de Historische Kring Baerne hebben maanden gezocht en zijn vervolgens aan de slag gegaan om het geheel weer op te bouwen.

 

Met trots kan de Stichting Groenegraf.nl melden dat de vernieuwde website op 26 november 2025 live is gegaan. Als de gebruikers nu op bezoek gaan bij  www.geheugenvanbaarn.nl komen ze op de vernieuwde site met de bekende functies.  Deze site is nu gedocumenteerd, kan weer onderhouden worden en dus blijft de waardevolle verzameling ook voor de toekomst beschikbaar voor het brede publiek.

De website wordt goed bezocht door  de inwoners van Baarn maar ook belangstellenden voor de Baarnse geschiedenis van buiten Baarn, zowel binnen als buiten Nederland, weten de weg naar de website te vinden. Dat blijkt ook uit de vele donaties die de Stichting mag ontvangen.

 Vrijwilligers van het eerste uur, zoals John Kappers, Karla Roskamp en Leen Bakker blijven de verzameling van Eric uitbreiden en beschikbaar houden.  Natuurlijk zijn zij ook op zoek naar nieuwe vrijwilligers die een steentje kunnen bijdragen, bijvoorbeeld door het schrijven van verhalen of het uitvoeren van onderzoeken naar de Baarnse geschiedenis.  Ook vrijwilligers met IT kennis en ervaring zijn nodig om de website nog verder uit te breiden en de fraaie collectie Baarns erfgoed aan het publiek te kunnen presenteren.

 

Baarn, 26 november 2025

 Verdere informatie bij:

Leen Bakker, bakker.groenegraf@gmail.com

John Boers, johnboers96@gmail.com, tel: 06 83622391

 

De IT Vrijwilligers:                                                De Groenegraf vrijwilligers

 

Arthur Bouland                                                        Leen Bakker voorzitterr

Ben de Moel                                                              Karla Roskamp secretaris

Jesse Vanderwees                                                  John Boers penningmeester

Steven Sijmonsbergen

Gert Jan van der Burg                                                    John Kappers

 

www.geheugenvanbaarn.nl

 

Het groene graf is een bijnaam voor één van de mooiste plaatsen in het Eemland: Baarn.

Groen, omdat er ten zuiden van Baarn prachtige bossen liggen en ten noorden van Baarn uitgestrekte polders. Graf, omdat het vanouds een plaats is waar de rijke Amsterdammers heentrokken om te rentenieren en hun laatste levensdagen te slijten.

Na de aanleg van de spoorweg van Amsterdam richting Amersfoort en later door naar Zutphen lieten de welgestelde Amsterdammers in Baarn hun zomerhuizen bouwen. 's Winters werken in Amsterdam en 's zomers vertoeven in het mooie Baarn. De spoorlijn maakte dat mogelijk.

Vaak gingen deze Amsterdammers in de laatste periode van hun leven definitief in Baarn wonen en vonden zo ook hun laatste rustplaats in Baarn. Daarom groene graf. 

 

​De Dorpsbus van Baarn

Het is 1 augustus 1988 

Vandaag is de Dorpsbus haar dienstverlenende werk aan het Baarnse publiek begonnen, maar zaterdagmorgen vond op de Brink en aansluitend in ’’Royal” reeds de officiële ingebruikneming plaats. 

De echtgenote van onze burgemeester mocht als eerste burgeres van Baarn tevens als eerste passagier in de bus plaatsnemen en ontving daarvoor een ludiek kaartje. Mevrouw Miedema liet zich van haar kant evenmin onbetuigd en overhandigde voor dat kaartje even symbolisch de eerste gulden, opgehangen aan een lint met de Baarnse kleuren. Er waren drie ritten nodig voor alle genodigden, het college van B. en W. was bijvoorbeeld voltallig en met echtgenotes aanwezig. Na de eerste proefrit gemaakt te hebben, vertrok de bus nog tweemaal met belangstellenden uit het publiek.

Mevrouw Miedema ontvangt het eerste buskaartje

Daarbij reed de bus slechts één van de twee lussen. De plattegrond en alle overige gegevens van de Dorpsbus zijn trouwens op grote borden (2 bij 1 meter) op de Brink achter de bloemenkiosk en op het Stationsplein te vinden. De vele haltes in het dorp zijn met gele bordjes en daarop in zwarte letters Dorpsbus aangegeven.

Bij de overdracht stond de bus bij de muziektent opgesteld, waarin een groot bord met ”Uw Dorpsbus van start” de bedoeling van al die drukte aangaf. Op de bus (en buskaartjes) reclame van sponsors, waarbij alleen nog een plaatsje aan een van de zijkanten openbleef, omdat die sponsor zijn bijdrage niet op tijd gereed had.

Alvorens mevr. Miedema-Boukema als eerste passagier te verwelkomen, reikte voorzitter Kusters van het Stichtingsbestuur de firma Hop nog de benodigde vervoersvergunning uit. 

In "Royal” bleken gelukwensen binnengekomen te zijn van ”De Leuning” en de ’’Ouderenbus” van de FGBB. Ook waren er nog enkele sprekers. Eerst voorzitter Kusters om de vele medewerking nog eens te belichten en de wens uit te spreken, dat de Dorpsbus in dit eerste proefjaar meer slijtage zou krijgen van het in- en uitstappen, dan van het aantal af te leggen kilometers.

Wethouder Teeling bracht de steun van de plaatselijke overheid nog tot uitdrukking en prees het elan van de initiatiefnemers. Stichtingssecretaris Gianotten werd als stuwende “motor” achter dit initiatief nog verrast met een grote taart in de vorm van de Dorpsbus, terwijl taxibedrijf Hop als laatste voor al die belangstelling bedankte.

de route van de Dorpsbus

Op de linker afbeelding ontvangt mevrouw Miedema van voorzitter Kusters het eerste buskaartje. Op de rechter afbeelding ziet u de route die door Baarn werd gereden met de Dorpsbus.

Wilt u uw herinneringen delen, stuur een e-mail naar: bakker.groenegraf@gmail.com. Of een briefje aan: Baarnsch Geheugen Marisstraat 4, 3741 SK BAARN

Kasteel van Antwerpen

 Kasteel van Antwerpen

Hotel Café Restaurant "Kasteel van Antwerpen" aan de Laanstraat 57 - 59. Eigenaar was Rudolf Scheppers.

Rudolf Scheppers is geboren op maandag 19 juni 1882 in Veendam, zoon van Jacob Remmelt Scheppers en Wubgie Houwen. Rudolf is overleden op maandag 7 oktober 1963 in Baarn, 81 jaar oud. Hij is begraven in Baarn, Nieuwe Algemene Begraafplaats aan de Wijkamplaan. Beroep: eigenaar Kasteel van Antwerpen Rudolf trouwde, 30 jaar oud, op woensdag 14 augustus 1912 in Borger met Jakoba Wieldraaijer, 21 jaar oud. Jakoba is geboren op dinsdag 21 april 1891 in Stadskanaal gem. Wildervank, dochter van Lucas Wieldraaijer en Antonia Einfeld. Jakoba is overleden op vrijdag 20 november 1981, 90 jaar oud. Zij is begraven op dinsdag 24 november 1981 in Baarn, Nieuwe Algemene Begraafplaats aan de Wijkamplaan. Notitie bij Jakoba: ook Johanna Jacoba Wieldraaijer, Jacoba Wieldraaijer. Beroep: mede-eigenaresse Kasteel van Antwerpen.

Op de 3e foto staan Rudolf Scheppers en Jakoba Wieldraaijer met hun kinderen afgebeeld.

Familie Scheppers

De huidige situatie

’Baarnsche Allerhande’ en andere geschiedkundige lekkernijen met de smaak van het verleden (deel 4)

 door Ed Vermeulen

Natuurlijk kent u de fameuze Turcotaart, Bikkels, Naaldjes en de nieuwste aanwinst: de Baarnse Bal. Maar kent u ook de Baarnsche Allerhande? Tijd voor een kleine proeverij met vier verschillende smaken.

Het koetshuis in de Pekingtuin
(Coll. HKB)

Muziek in het Koetshuis: De intrigerende titel van het door de Baarnse altvioliste en auteur Ewa Maria Wagner geschreven mooie en geromantiseerde verhaal, geplaatst in een februari editie van de Baarnsche Courant. Intrigerend: immers in mijn inmiddels veranderde muzikale wereld is er slechts plaats voor één Koetshuis waar ooit muziek weerklonk en dat staat op het terrein van de voormalige Villa Hoog Wolde. Aan dit, nog immer fraaie, koetshuis wijdde ik in het prille begin van het jaar A.D. 2018 mijn verhaal: ’Van paardenbit naar Bitcoin’. Mijn eerste gedachte was dan ook: het zal me toch niet gebeuren dat er nog iemand woorden aan ’mijn’ Koetshuis gaat wijden. Alles was toch immers al gezegd en geschreven? Van mijn eerste verbazing bekomen bleek het om een ander koetshuis te gaan en wel het prachtig gerestaureerde koetshuis in de Pekingtuin, ooit gebouwd in opdracht van de familie Hasseley Kirchner. Nu onderdak biedend aan de bloeiende Muziekschool Baarn. Bij het lezen van het verhaal dwaalden mijn gedachten af: woorden als menage, driehoeksverhouding, gevolgd door menage á trois doemden op. Menage: soldatentaal voor lekker eten en drinken. In paardentaal: goed voer en een warme stal. Menage á trois: een huishouding voor drie, waarbij de licht ondeugende versie bij velen het eerst boven zal komen drijven. Langzaam maar zeker begon het tot mij door te dringen dat het mijn hele Baarnse leven al gekende en rond 1890 gebouwde Koetshuis met de prachtige paardenhoofden in eerste instantie hoorde bij Huize Holland, de toenmalige woonstede van de familie Hasseley Kirchner sr. om pas later bij de  rond 1897 voor zijn zoon Heinrich Jules gebouwde Villa Bloemswaard te gaan horen. 

Huize Holland
(Coll. Groenegraf.nl

Een mooiere driehoeksverhouding is nauwelijks denkbaar! Een verhaal dat het verdiend om bewaard en doorverteld te worden. We herhalen het met liefde: ’Er klinkt muziek in het Koetshuis’. 

Villa Bloemswaard
(Coll. Geheugenvanbaarn.nl)

Hofmeester Laurens Swart
(Coll. Fam. Swart)

Retour Afzender: In een tijd waarin het bon ton is af te geven op de activiteiten van Tante Pos, getuige dit berichtje in De Telegraaf van 1 april (!), biedt mijn verhaaltje over gebeurtenissen in andere tijden een positief tegengeluid. Hofmeester Laurens Swart, u kent hem uit het verhaal ’Varen in oorlogstijd, de ondergang van het s.s. Simaloer’, stuurde in mei 1940 vanaf het m.s Tanimbar, liggende in de haven van Belawan, Sumatra per luchtpost een kaart naar zijn echtgenote mevrouw M. Swart-Otgaar geadresseerd op het hem vertrouwde adres Nicolaas Beetslaan 9. 

Ondergang m.s. Tanimbar
(Coll. J.G. Nierop)

s.s. Simaloer, een van de oudere schepen van de SMN
(Coll. J.G. Nierop)

De kaart, uitgegeven door de bekende religieus georiënteerde uitgeverij J.N. Voorhoeve uit Den Haag, toont een echtpaar dat gearmd door een poort naar buiten loopt, als het ware de (onzekere) toekomst tegemoet. Door Swart met veel gevoel voor zijn toenmalige situatie uitgezocht. Postzegel gestempeld: Belawan 8 mei 1940. In eerste instantie werd de kaart niet bezorgd, getuige het stempel Ret. Afz. (hetgeen uiteraard staat voor Retour Afzender). 

Door Swart verstuurde kaart
(Coll. Fam. Swart)

Waar dit stempel, door een zijn plicht niet verzakende postbeambte werd geplaatst, vermeldt de historie niet. Mogelijk reeds in Belawan zelf. Maar dat de kaart is aangekomen en zich nu tachtig jaar later nog steeds in het familiearchief van de familie Swart bevindt is een feit en tegelijkertijd een klein wonder. De wegen van Tante Pos waren, ondanks dat de wereld toen inmiddels in brand stond, ondoorgrondelijk!

Het t.s.s. Baarn varend op de Nieuwe Waterweg.
(Foto: G. Monteny, coll. John Kappers)

Leerlingen NBS brengen een bezoek aan het t.s.s. Baarn 
(Coll. Tineke Schaars)

Adoptie t.s.s. Baarn door NBS: Al eerder het onderwerp van een compleet verhaal: ’Baarn op de wereldzeeën, deel 1’ over de adoptie van het t.s.s. Baarn door de Nieuwe Baarnsche School. Op 15 juli 2019 geplaatst in de Baarnsche Courant, om vervolgens een plaatsje te verwerven in het boek met verzamelde Baarnse herinneringen ’Vandaag is morgen alweer gisteren, deel 2’. Een verhaal dat nog steeds staat als een huis of liever gezegd als een school. Het bevat naast veel andere illustraties een prachtige foto van het t.s.s. Baarn. Dat er ook voor ’prachtig’ een overtreffende trap bestaat kunt u met eigen ogen zien bij het bekijken van een door John Kappers, onnavolgbaar Geheugenvanbaarn.nl speurder, boven water getoverde originele foto van, het laat zich raden, het t.s.s. Baarn. Foto gemaakt door de bekende scheepsfotograaf G. Monteny uit Vierpolders, een dorpje nabij Brielle. Een Amsterdams schip op de Nieuwe Waterweg en route naar Rotterdam: 020 tegenover 010. Of zo u wilt: Ajax tegenover Feijenoord. Mooier kon het  nautische verleden niet worden vastgelegd. Uit de tijd dat 02954 nog richting Baarn wees! 

Villa Rust-Lust, Molenweg 27
(Foto: John Kappers)

Henriëtte Josephine Schuddeboom-Hartsteen
(Coll. Mr E.R. Schuddeboom)

Tot de dood ons scheidt: U kent deze woorden, ooit langer geleden standaard onderdeel van de van oorsprong Engelse trouwbelofte ‘Till death do us part’. Soms zijn woorden meer dan woorden alleen. Voor onderzoek naar feiten rond het verhaal ’Het boekje van Vrugtman’,  gevonden bij de Baarnse kringloopwinkel en afkomstig uit de in 1905 gebouwde villa Rust-Lust aan de Baarnse Molenweg 27, kwam ik eerdere bewoners van deze fraaie villa tegen: Gerrit Hendrik Schuddeboom en zijn echtgenote Henriëtte Josephine Hartsteen. Hij, een meubelmaker uit Amsterdam, geboren 11-08-1854 en zij geboren 07-09-1855 in Benteng Mati in Banyumas, midden Java, telg uit de Indische familie Hartsteen. ’Tegenkomen’ dient u niet al te letterlijk te nemen: ik vond hun graven, zij waren beiden immers al langer geleden overleden: Gerrit Hendrik op 11 november 1929 en Henriëtte ruim daarvoor op 25 juni 1917. 

Het grafmonument van Gerrit Hendrik
 Schuddeboom op de Nieuwe Algemene
Begraafplaats aan de Wijkamplaan.
(Foto: Ed Vermeulen)

De plek waar Henriëtte Josephine Hartsteen is begraven op de Oude Algemene
 Begraafplaats. Het grafmonument is helaas verdwenen.
Het graf van Samuel Veldhuizen dient als oriëntatiepunt
(Foto's: Ed Vermeulen)

Waar het dikwijls, zo niet meestal, gebruikelijk is echtelieden bij elkaar te begraven vond Henriëtte haar laatste rustplaats op de Oude Begraafplaats aan de Berkenweg. De Oude Begraafplaats werd in 1987 voorgoed gesloten en Henriëttes grafsteen is in een door de gemeente Baarn in 1986 geïnitieerde ruimingsactie verdwenen. Het graf zelf echter is, alhoewel niet zichtbaar, nog in tact. Echtgenoot Gerrit Hendrik daarentegen werd begraven op de Nieuwe Algemene Begraafplaats aan de Wijkamplaan. Zij het op enige afstand van elkaar vonden beiden hun laatste rustplaats in Baarn, waardoor hun zielen op de dagen dat de wind door de bomen van het groene graf waait elkaar kunnen blijven ontmoeten. De woorden ’Tot de dood ons scheidt’ kregen bij deze ontdekking wel een hele speciale betekenis. 

Dank aan: John Kappers, Geheugenvanbaarn.nl en Mart Karsemeijer, Werkgroep Oude Begraafplaats HKB.

Dit verhaal (aflevering 102) verscheen op maandag 30 mei 2022 

in de Baarnsche Courant  in de rubriek

  ’Vandaag is morgen alweer gisteren (bruggetjes naar vroeger)’

Deze rubriek is een samenwerking tussen de Historische Kring Baerne en Geheugenvanbaarn.nl    

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op.

 Uiteraard kunt u Geheugenvanbaarn.nl ook volgen op Facebook en Twitter

Geïnspireerd geraakt door onze oud Baarn-verhalen? 

Kom in actie en deel ook uw herinneringen op Geheugenvanbaarn.nl.

Baarns nieuwe Zweminrichting-1954

Ingang Bosbad

Zaterdagmiddag om half drie waren op het terras van Baarns nieuwe Zweminrichting vele genodigden bijeen om getuige te zijn van de ingebruikname van het bad. Daar waren de wnd. burgemeester, de heer A. W. Ros, wethouder mevrouw Wafelbakker, zo goed als alle raadsleden, de hoofdinspecteur en inspecteur van politie, de heren G. J. Bakker en J. C. Schrijver, de hoofden van de takken van Dienst der gemeente, het volledige bestuur van de Baarnse Sportbond, vertegenwoordigers van het Architectenbureau  Wesselo en van Voorst, van de aannemers, de N.V. Nelis te Velsen, en van het technisch installatiebureau Fa. van Egdom te Utrecht; verder diverse onderaannemers en bestuursleden van plaatselijke organisaties, zoals de heer E. Geuchies van de Baarnse Reddingsbrigade, de heer A. C. van der Mersch namens de V.V.V. „Baarns Bloei” en het volledige Stichtingsbestuur der Zweminrichting.

Bij afwezigheid van de burgemeester (wegens vakantie) sprak de wnd. burgemeester, de heer Ros, een welkomstwoord namens het College van B. en W. om te vervolgen met een terugblik op Baarns jongste historie, daarbij de oorzaken releverend, welke tot de bouw van de Zweminrichting geleid hebben.

Officiële opening zal plaats hebben aan het begin van het zwemseizoen 1955. Dan zullen in samenwerking met de K.N.Z.B. zwemwedstrijden worden georganiseerd.

Aan de toespraak van de heer Ros ontlenen we het volgende: In 1918 kwam de gemeente, door een schenking van de heer August Janssen, in het bezit van een zwembad aan de Eem. Tot 1936 heeft de Gemeente dit bad geëxploiteerd. In dat jaar kwam een voorstel in de Raad om de inrichting aan de meest biedende te verkopen. Dit was de heer Th. de Ruig, die met enkele stemmen tegen eigenaar van het zwembad werd. 

Na de oorlog werd door de steeds toenemende vervuiling van de Eem de toestand in dit bad onhoudbaar. B. en W. zagen zich tenslotte dan ook genoodzaakt op 28 Augustus 1951 de sluiting der inrichting te gelasten. Reeds ver voor de definitieve sluiting van het bad aan de Eem werd al uitgekeken naar een geschikte plaats voor een nieuw zwembad. Diverse mogelijkheden zijn onder de loep genomen tot in April 1951 de Raad besloot het Maarschalkerbos hiervoor te bestemmen. In October 1951 kwam echter het bericht van Ged. Staten, dat zij hun goedkeuring aan dit plan niet konden geven. Een nieuwe mogelijkheid zagen zij tenslotte in de aankoop van een bosterrein gelegen nabij de Hilversumse Straatweg. In November ’52 werd hiertoe besloten, terwijl in Juni 1954 een besluit werd genomen tot het aanleggen van een voet-, tevens rijwielpad in het talud van de spoorlijn, terzijde en onder de Koningin Emmabrug, opdat niet steeds de Amsterdamse Straatweg behoeft te worden overgestoken.

Reeds tijdens het ontwerpen van een plan voor de aanleg deden zich onvoorziene moeilijkheden voor, aangezien de architecten enige tijd werden ingeschakeld bij het herstelwerk in de door de watersnood getroffen gebieden. De uitvoering van het plan werd hierdoor sterk vertraagd. Eindelijk, in Juli 1953, kon de Raad besluiten over te gaan tot het aanleggen van een zweminrichting en het beschikbaar stellen van een credit daarvoor.  Het werk werd gegund aan de laagste inschrijver, de N.V. Nelis te Velsen.